Σήμερα: 19/09/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

neotrots.jpg

Να ποιοι επικροτούν την αναθεώρηση της κομματικής μας ιστορίας

Ο Εργατικός Αγώνας αναδημοσιεύει ασχολίαστο το άρθρο του Αντώνη Νταβανέλου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και ηγετικού στελέχους της νεοτροτσκιστικής συνιστώσας του, της ΔΕΑ (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά). Το άρθρο αυτό γράφτηκε- όπως προκύπτει από το περιεχόμενό του- με αφορμή την έκδοση του πονήματος της ηγεσίας του ΚΚΕ (τμήμα ιστορίας) για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.  Είναι τόσο ξεκάθαρη η θέση που παίρνει ο συγγραφέας πάνω στο ζήτημα της αναθεώρησης της ιστορίας του ΚΚΕ από την ηγεσία του που δεν χρειάζεται κανένα ιδιαίτερο σχολιασμό από την δική μας πλευρά. Τα σχόλια δικά σας.

Οι επεξεργασίες του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκαν στον τόμο «Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο», προκαλούν σημαντικές ανατροπές στον ιδεολογικοπολιτικό πυρήνα που διαμόρφωσε τόσο τις μεταπολεμικές όσο και τις μεταπολιτευτικές «γενιές» των μελών και στελεχών ενός μεγάλου τμήματος του κομουνιστικού κινήματος: του ΚΚΕ (της εποχής του λεγόμενου «σοβιετικού μαρξισμού»), αλλά και του ευρωκομουνισμού ή του «σταλινογενούς» μαοϊσμού.

Η θέση ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Β’ ΠΠ) ήταν –ακόμα και μετά τη γερμανική επίθεση στην ΕΣΣΔ, τον Ιούνη του ’41– ένας πόλεμος άδικος, ληστρικός και ιμπεριαλιστικός, και όχι ένας πόλεμος αντιφασιστικός, αποτελούσε μέχρι σήμερα «σήμα κατατεθέν» της μειοψηφικής στην Ελλάδα τροτσκιστικής ανάλυσης. 
Η θέση ότι τα καθήκοντα που προέκυψαν για τα ΚΚ και για τα κινήματα αντίστασης στη διάρκεια του Β’ ΠΠ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τρόπο ανάλογο με εκείνον που είχε προτείνει ο μπολσεβικισμός κατά τον  Α’ ΠΠ, δηλαδή με την πάλη για τη μετατροπή του πολέμου σε σοσιαλιστική-εργατική επανάσταση και όχι με την αποδοχή των δημοκρατικών-αντιφασιστικών συμμαχιών και «σταδίων», αποτελεί επίσης μια πρωτοφανή παραδοχή στο χώρο που προέρχεται από το ενιαίο, τότε, ΚΚΕ. 
Αυτές οι θεμελιακές ανατροπές αναπόφευκτα συνδέονται και με την αναθεώρηση στην ιστορική εκτίμηση κάποιων σημαντικών «στιγμών» και προσώπων στην εσωτερική ζωή και λειτουργία του κομουνιστικού κινήματος. Κάποια από τα «εικονίσματα» αρχίζουν να τρίζουν επικινδύνως.
Τα γράμματα του ’40
Γενιές ολόκληρες στελεχών διαμορφώθηκαν με την πεποίθηση ότι τα θεμέλια του μεγάλου κινήματος της Αντίστασης, τα θεμέλια του ΕΑΜ, τέθηκαν με το «γράμμα» του Ζαχαριάδη, που δημοσιεύτηκε στις 2 Νοέμβρη του ’40, λίγες μέρες μετά την 28η Οκτωβρίου. Το «γράμμα» χαρακτήριζε τον πόλεμο ως «εθνικοαπελευθερωτικό» και καλούσε τα μέλη του ΚΚΕ να δώσουν «όλες τους τις δυνάμεις», «υπό τη διεύθυνση της κυβέρνησης Μεταξά», «δίχως καμιά επιφύλαξη»!
Το ΚΚΕ σήμερα επιβεβαιώνει κάποια ιστορικά στοιχεία που υποβαθμίζουν τη σημασία αυτής της πολιτικής διακήρυξης:
Πρώτον, επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση και προσοχή το δεύτερο (26/11/1940) και το τρίτο (15/1/1941) γράμμα του Ζαχαριάδη, με τα οποία αυτός αλλάζει άρδην πολιτική θέση από τη στιγμή που ο ελληνικός στρατός έχει περάσει τα σύνορα και πολεμά πλέον στο έδαφος της Αλβανίας. Θυμίζει ότι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης δηλώνει πως το πρώτο γράμμα αν «διαβαστεί» χωρίς το δεύτερο και το τρίτο αποτελεί «σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο». Θυμίζει ότι η λεγόμενη «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ», δηλαδή το όργανο του Μανιαδάκη, έδωσε μάχη για να μείνει γνωστό μόνο το πρώτο γράμμα, υπερασπίζοντας φανατικά την πολιτική του. Δηλώνει ότι η υπερβολική αναφορά στο πρώτο γράμμα κατά τα μεταπολεμικά χρόνια και η υποτίμηση του δεύτερου και του τρίτου (π.χ. με τη μη συμπερίληψή τους στα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ) αποτελεί «πολιτικά λαθεμένο διαχωρισμό». 
Δεύτερον, «νομιμοποιεί» πολιτικά, για πρώτη φορά, το τμήμα εκείνο της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ («Παλιά ΚΕ», υπό την ηγεσία, κυρίως, του Πλουμπίδη) που θεώρησε το γράμμα «πλαστό» και απέρριψε τη γραμμή του ως κατασκεύασμα των μηχανισμών της Ασφάλειας. Τα σχετικά εδάφια του βιβλίου της σημερινής ΚΕ έχουν συγκλονιστικές, πολιτικά και ηθικά, συνέπειες...
Τρίτον, συνδέει αυτήν την οφθαλμοφανή σύγχυση της ηγεσίας του ΚΚΕ με τις παλινωδίες του «διεθνούς κέντρου». Τις αντιφάσεις στις οδηγίες της Κομιντέρν αρχικά μεταξύ της γραμμής της «Τρίτης Περιόδου» και του «σοσιαλφασισμού» και της στροφής στα αντιφασιστικά Λαϊκά Μέτωπα, στη συνέχεια όμως -και κυρίως- πριν και μετά την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Σε αυτό το πόνημα του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ αναγνωρίζεται για πρώτη φορά (εξ όσων γνωρίζουμε) η σύνδεση των διπλωματικών και στρατηγικών αναγκών της ΕΣΣΔ με προβληματικές, ή ακόμα και αυτοκτονικές, πολιτικές, προς τις οποίες «σπρώχτηκαν» πολλά ΚΚ κατά τον Μεσοπόλεμο ή στο κρίσιμο πρώτο διάστημα του Β’ ΠΠ. Η αιχμή ότι η «σταδιοποίηση» της επανάστασης οδηγούσε το εργατικό κίνημα «να δίνει τη μάχη με ξένες σημαίες» είναι μια σοβαρή και δικαιολογημένη κατηγορία:
«... η σύνθεση και η πολιτική της ΠΕΕΑ εξέφραζαν με συνέπεια τη στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπων του 7ου Συνεδρίου της Κομουνιστικής Διεθνούς και του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Ρήξη με το βρετανικό ιμπεριαλισμό ... (που) έπρεπε να γίνει, σήμαινε και ρήξη με το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου, σήμαινε απόρριψη της “εθνικής ενότητας” που εξέφραζε η ΠΕΕΑ, σήμαινε στρατηγική εκ μέρους του ΚΚΕ που δεν θα αυτονομούσε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από τον αγώνα για την εργατική εξουσία ... υπήρξαν συμβιβασμοί με την εγχώρια αστική τάξη και τα κόμματά της, με αποτέλεσμα το ΚΚΕ και το ΕΑΜ να συρθούν πίσω από την αστική τάξη, επομένως και πίσω από την εγγλέζικη συμμαχική της δύναμη». 
Εθνική Ενότητα;
Το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ ανασύρει στοιχεία που υπονομεύουν και το άλλο «αγκωνάρι» όπου, τάχα, πάτησε το μεγάλο κίνημα της Αντίστασης: την μπροσούρα του Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Η θέση του Γληνού είναι ότι ο αναγκαία πλατύς, εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας του κινήματος θα πρέπει να περιλαμβάνει και την αστική τάξη. Το βιβλίο θυμίζει, και σωστά, ότι τέτοια συμμετοχή δεν υπήρξε: «Ένα τμήμα της ... διαμόρφωσε κυβερνητικό-κρατικό κέντρο στο εξωτερικό και ο βασιλιάς εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Ένα άλλο τμήμα της (οι δωσίλογοι) συνεργάστηκε με τους κατακτητές. Ένα τρίτο λούφαξε στην Αθήνα, ενώ έπαιρνε μέρος στην υπονόμευση του αγώνα. Και τέλος, ένα τέταρτο οργάνωσε ορισμένη δράση κατά των κατακτητών σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, ενώ παράλληλα είχε διαύλους συνεργασίας και με τους Γερμανούς, για να χτυπήσει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στόχος όλων ήταν η διατήρηση της αστικής εξουσίας μετά τον πόλεμο».
Κάποιοι άλλοι, κυρίως πασοκογενείς, προσπαθούν να αποδείξουν τον πλατύ-διαταξικό, τάχα, χαρακτήρα του ΕΑΜικού κινήματος μέσα από τη συμμετοχή στην Αντίσταση παλιών –βενιζελικών κυρίως– αξιωματικών. Όμως η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού κράτους στη δεκαετία του ’30 και όχι της «πλατύτητας» της πολιτικής του ΕΑΜ-ΚΚΕ: «Στο διάστημα 1933-36 πραγματοποιήθηκαν τρία στρατιωτικά πραξικοπήματα ... εκτελέστηκαν δύο στρατηγοί και ένας επίλαρχος της βενιζελικής παράταξης, ενώ αποτάχθηκαν από το στρατό 1.024 αξιωματικοί»... Αυτή η κρίση και όχι κάποιες αφηρημένες ιδέες ήταν η υλική βάση για την προσχώρηση μιας (μειοψηφίας) ριζοσπαστικοποιημένων αξιωματικών στην αντίσταση. Άλλωστε, ο Σαράφης στις 28 Οκτώβρη του ’40 πήρε πιο σκληρή θέση από τον Ζαχαριάδη, δηλώνοντας ότι προϋπόθεση για να πολεμήσει ήταν η... ανατροπή του Μεταξά (σελ. 124). 
Το βιβλίο της ΚΕ του ΚΚΕ τελειώνει με ένα μετέωρο –όμως και κολοσσιαίο– ερώτημα: «Πώς θα εξηγηθεί ότι και στη Γαλλία και στην Ιταλία έγινε ο ίδιος συμβιβασμός;». Το δάχτυλο της κριτικής ήδη δείχνει τη Γιάλτα και –μέσω αυτής– τις ευθύνες του σταλινικού «διεθνούς κέντρου» που ήδη δέσποζε στη θέση του μπολσεβικισμού. 
Όμως η θετική ιδεολογική στροφή μπορεί να ολοκληρωθεί μόνον αν φτάσει και στην αναγκαία πολιτική στροφή. Στην αποκατάσταση των πολιτικών «οδηγιών» των 4 πρώτων συνεδρίων της Κομιντέρν του Λένιν, που ως κορωνίδα έχουν τη γραμμή για το Ενιαίο Μέτωπο και τη μεταβατική λογική (Τέταρτο Συνέδριο). 

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

diapragm.jpg

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

roupakias.jpg

Έρρικα Βαλλιάνου

Ο Γιώργος Ρουπακιάς, κατηγορούμενος για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ως κατηγορούμενος και μόνο, έχει μπροστά του το δικαστήριο και πίσω του, ανάμεσα στο ακροατήριο, τα θύματα.

 Ένα θύμα όμως δεν υπάρχει στο ακροατήριο. Ο Παύλος έφυγε κάτω από τη βιαιότητα του μαχαιριού του, σύμφωνα με την ανακριτική απολογία του. Με κατεβασμένο το κεφάλι αποφεύγει να κοιτάξει τους δικαστές του, ωστόσο και αν αποπειραθεί να τους κοιτάξει όταν τον φέρνουν με τις χειροπέδες από τις φυλακές στη διαμορφωμένη δικαστική αίθουσα των φυλακών - με τα ατέλειωτα προβλήματα - είναι μάλλον ψύχραιμος.

Εχει κατορθώσει μέχρι τώρα να γλυτώσει το βλέμμα των γονιών του Παύλου Φύσσα, που απεγνωσμένα από την πρώτη μέρα, ζητούν να τους κοιτάξει κατάματα και να τους απαντήσει στο βασανιστικό «γιατί».

Το αποπειράθηκε σήμερα ο πατέρας του θύματος, απηυδισμένος με τις ατέλειωτες δικονομικές αλλά απαραίτητες διαδικασίες, ανάμεσα στην εκφώνηση της εκατοντάδας των μαρτύρων, ζήτησε από την πρόεδρο τον λόγο.

«Να κάνω μια ερώτηση κυρία πρόεδρε, μπορώ;» είπε με σεβασμό στο δικαστήριο. Η πρόεδρος πελαγωμένη ανάμεσα στα χιλιάδες έγγραφα και στις ενστάσεις που ήδη άρχισαν να ξετυλίγονται από την πλευρά της υπεράσπισης, του απάντησε κοφτά: «Όχι, μη διακόπτετε...». Οι δύσκολες συνθήκες και το απαραίτητο τήρησης των κανόνων της διαδικασίας, δεν επέτρεψαν και στην πρόεδρο έστω έναν λακωνικό διάλογο, για να μην ξεφύγει η διαδικασία.

Ο πατέρας κράτησε τη πίκρα του και επέστρεψε πίσω στο ακροατήριο για να ψιθυρίσει: Ήθελα να της πως εκείνη που τον έχει απέναντί της στο εδώλιο και τον κοιτά κατάματα να τον ρωτήσει γιατί;

Η ερώτηση δεν έγινε προς το παρόν. Θα έλθει η ώρα της κατάθεσης για τον πατέρα που θα κοιτάξει τον Ρουπακιά και θα τον ρωτήσει γιατί, αλλά μάλλον δεν θα πάρει απάντηση, ούτε θα δει τα μάτια του δολοφόνου του παιδιού του. Θα συνεχίσει με τα μάτια κάτω και την πλάτη στα θύματα.

πηγη: tvxs.gr

Ετικέτες

KOKKINES-GRAMMES1.jpg

Γράφει ο Γ. Σιώζος

Μετά από μια τρίμηνη σθεναρή πολιορκία εκ μέρους της Κυβέρνησης (πρώτη φορά Αριστερά) η Βρυξέλες παρέδωσαν τα κλειδιά της Πόλεως στον Α. Τσίπρα.

Οι «κόκκινες γραμμές» που προέβαλαν οι θεσμοί της Ε.Ε., οι «Θεσμοί της Αγοράς», οι «Εταίροι», οι δανειστές, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και τόσοι άλλοι, επιτέλους δεν υφίστανται.

Οι οχυρώσεις τους, για τα εργασιακά, το ασφαλιστικό, τις αποκρατικοποιήσεις, το πρωτογενές πλεόνασμα, την εξυπηρέτηση του χρέους, το μνημόνιο, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος.

Η Θηλιά που ετοίμαζαν για Ελληνικό λαό, μέσω της απειλής για οικονομική ασφυξία, έγινε μπούμερανγκ.

Τώρα έντρομοι αναζητούν τρόπους, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πλήρη ήττα τους, στα εθνικά τους κοινοβούλια.

Ο «Μικρός Ήρωας» Α. Τσίπρας ως άλλος Αχιλλέας, σέρνει στο Άρμα του το άψυχο σώμα του Μνημονίου μπροστά από την Πύλη του Βραδεμβούργου.

Αντηχούν στου Μαξίμου τα νταούλια ξημερώνει λευτεριά, γεγονός που πιστοποιεί και η παρουσία των καθαριστριών σε αυτό.

Μην με παρεξηγείτε, ομολογώ ότι είμαι Θύμα της «δημιουργικής ασάφειας».

Ποιό είναι το σαφές και ποιό το ασαφές ;
Ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα ;
Πού τελειώνει η εντιμότητα και πού αρχίζει η ατιμία ;
Ποιοί είναι οι νικητές και ποιοί οι ηττημένοι ;

Η δημιουργική ασάφεια, σου επιτρέπει, να υπερβαίνεις την πραγματικότητα, να έχεις μιά μεταφυσική Θέαση των γεγονότων, να πανηγυρίζεις και να κλαις, να βιώνεις μιά κατάσταση με την Βυζαντινοχριστιανική έννοια, αυτής της χαρμολύπης.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας, λειτουργεί από την πλευρά της εξουσίας ως φενάκη, αλλά από τη μεριά μας, ως εκτόνωση της φόρτισης που επιφέρει η κορύφωση του δράματος που ζούμε.

Αν οι Κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαροβενιζέλων οδήγησαν τη χώρα και την κοινωνία στο εκτελεστικό απόσπασμα, η παρούσα Κυβέρνηση έχει επιφορτισθεί με το καθήκον των χαριστικών βολών.

Ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα μικροαστικής φύσεως, γεγονός που πιστοποιείται τόσο από την ιδεολογία του, όσο και από την ταξική του σύνθεση, είναι αδύνατον να έχει δική του αυτόνομη πολιτική.

Μοιραία αυτά τα κόμματα υιοθετούν την πολιτική της Αστικής Τάξης και υλοποιούν το δικό της πολιτικό σχέδιο. Ποτέ στην ιστορία οι μικροαστοί ως τάξη δεν κατάφεραν να ασκήσουν εξουσία.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ορατή. Ήδη αρχίζει να διαφαίνεται, η ανάδυση ενός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να καλύψει το χώρο της Κεντροαριστεράς αντικαθιστώντας το ΠΑΣΟΚ. Και επομένως η πλήρης απαξίωσή του κοινή μοίρα, όλων των μνημονιακών κομμάτων που ανέλαβαν κυβερνητικές ευθύνες.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει, ο πολιτικός και ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται δραματικά.

Η Συγκυρία απαιτεί άμεσα τη συγκρότηση, ενός ισχυρού Αριστερού πόλου, για την αναστροφή της κατάστασης.

πηγη: pandiera.gr

Ετικέτες