Σήμερα: 10/12/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

 

ypertasi.jpg

Ειρήνη Η. ΣκεύαΕιδικός Παθολόγος

Αν και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη πρόοδος στην αντιμετώπιση της υπέρτασης, το πρόβλημα παραμένει σοβαρό επειδή στα περισσότερα υπερτασικά άτομα δεν επιτυγχάνεται καλή ρύθμιση της πίεσης - Ποια είναι αλήθεια και πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα;

Η υπέρταση είναι ένας από τους σημαντικότερους και συχνότερους παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο τόσο για εγκεφαλικό επεισόδιο όσο και για έμφραγμα. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη πρόοδος στην αντιμετώπισή της, το πρόβλημα παραμένει σοβαρό επειδή στα περισσότερα υπερτασικά άτομα δεν επιτυγχάνεται καλή ρύθμιση της πίεσης. Οι αντιϋπερτασικές παρεμβάσεις σε επίπεδο πληθυσμού συναντούν ως εμπόδιο τις λανθασμένες αντιλήψεις που έχουν από χρόνια επικρατήσει στο κοινό. Τους «μύθους » αυτούς επιχειρεί να διαλύσει το κείμενο που ακολουθεί.

ΜΥΘΟΣ 1. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την υπέρταση είναι να πάθει ο άρρωστος εγκεφαλική αιμορραγία από απότομη αύξηση της πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο κίνδυνος αυτός είναι αμελητέος. Η υπέρταση δρα μακροχρόνια βλάπτοντας το τοίχωμα των αρτηριών. Τις πιο πολλές φορές, το εγκεφαλικό επεισόδιο δεν προκαλείται από αιμορραγία, αλλά από απόφραξη εγκεφαλικής αρτηρίας, δηλαδή με τον ίδιο μηχανισμό με τον οποίο προκαλείται το έμφραγμα. Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος άμεσης πρόκλησης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύ μεγαλύτερος όταν ελαττώνεται απότομα απ’ όσο όταν αυξάνεται απότομα η αρτηριακή πίεση σε ένα υπερτασικό άτομο.

ΜΥΘΟΣ 2. Επικίνδυνη είναι η αύξηση της διαστολικής («μικρής») κυρίως και όχι τόσο της συστολικής («μεγάλης») πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση της συστολικής πίεσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για νόσο της καρδιάς και των αγγείων εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο, με την αύξηση της διαστολικής πίεσης, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις (π.χ. στους ηλικιωμένους ασθενείς) η ρύθμισή της είναι σαφώς δυσκολότερη από τη ρύθμιση της διαστολικής.

ΜΥΘΟΣ 3. Η υπέρταση προκαλεί ρινορραγία, η οποία απαιτεί επείγουσα αντιμετώπιση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η ρινορραγία προέρχεται από κάποια φλέβα. Δεν έχει, επομένως, σχέση με την πίεση μέσα στις αρτηρίες ούτε αποτελεί μηχανισμό προστασίας (δεν «ανοίγει» δηλαδή η μύτη για να φύγει το περισσευούμενο αίμα), αλλά οφείλεται σε τοπικούς λόγους. Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης είναι το αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλεί στον άρρωστο η ρινορραγία και όχι το αίτιο της τελευταίας. Η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί επείγουσα αντιμετώπιση της αρτηριακής πίεσης είναι η εξαιρετικά σπάνια αιμορραγία από αρτηρία, κατά την οποία το αίμα τινάζεται σαν πίδακας κατά ώσεις.

ΜΥΘΟΣ 4. Σε ελαφρές περιπτώσεις υπέρτασης αρκεί η χορήγηση ορισμένων αντιϋπερτασικών φαρμάκων (π.χ. διουρητικών) δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ένα άτομο ή είναι υπερτασικό ή δεν είναι. Αν είναι υπερτασικό, πρέπει να παίρνει ένα φάρμακο τόσο συχνά όσο χρειάζεται ώστε να εξασφαλίζεται καθημερινή δράση σε 24ωρη βάση, άρα τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. Αν δεν είναι υπερτασικό, τότε δεν χρειάζεται να παίρνει καθόλου αντιϋπερτασικά φάρμακα.

ΜΥΘΟΣ 5. Η φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως μετά τη διαπίστωση της υπέρτασης, για να προλαμβάνονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αύξηση της αρτηριακής πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η πρόκληση βλάβης από την υπέρταση είναι μια μακροχρόνια διαδικασία. Όχι σπάνια, άτομα με τιμές διαστολικής («μικρής») πίεσης 90-95 mmHg ή τιμές συστολικής («μεγάλης») πίεσης 140-150 mmHg, παρουσιάζουν υποχώρηση των τιμών της αρτηριακής τους πίεσης σε κανονικά επίπεδα χωρίς φαρμακευτική θεραπεία, αλλά με τροποποίηση των διατροφικών τους συνηθειών, απώλεια βάρους, και αερόβια άσκηση. Για το λόγο αυτό, δεν είναι σκόπιμο να σπεύδει κανείς να τους χορηγήσει φάρμακα, πριν βεβαιωθεί ότι η αύξηση είναι μόνιμη και όχι παροδική.

ΜΥΘΟΣ 6. Η απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (π.χ.220/110 mmHg) είναι «υπερτασική κρίση» και πρέπει να αντιμετωπίζεται αμέσως με λήψη υπογλώσσιων χαπιών, γιατί αποτελεί «επείγον περιστατικό» που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή

ΑΛΗΘΕΙΑ: Αυτή καθεαυτή η τιμή της αρτηριακής πίεσης ή η ταχύτητα ανόδου της δεν αποτελούν κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια κατάσταση επείγουσα. Τέτοιες αυξήσεις μπορούν να συμβούν και σε φυσιολογικά άτομα κάτω από συνθήκες στρες. Σημασία έχει η μακροχρόνια και όχι η περιστασιακή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις «αιχμών» υψηλής πίεσης, η αύξηση της τελευταίας είναι δευτεροπαθής, δηλαδή αποτέλεσμα ψυχικής αναστάτωσης (π.χ. άγχους, στενοχώριας, φόβου, συγκίνησης ή θυμού) ή σωματικών ενοχλημάτων (π.χ. ημικρανίας, οσφυαλγίας, ιλίγγου ή δύσπνοιας). Επιπλέον, εντυπωσιακή αύξηση της πίεσης μπορεί να προκληθεί από ορισμένα φάρμακα (π.χ. μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, κορτικοειδή, ή αποσυμφορητικά).

Η χρησιμοποίηση υπογλώσσιων χαπιών για την ταχεία μείωση της πίεσης όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά λόγω της απότομης και μεγάλης πτώσης της πίεσης που προκαλεί μπορεί να ελαττώσει την παροχή αίματος από τις στενωμένες αρτηρίες με αποτέλεσμα έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο, ιδίως σε ηλικιωμένους ή αρρώστους με αρτηριοσκλήρυνση. Γενικά, υπογλώσσια φάρμακα δεν χρησιμοποιούνται στην υπέρταση, αλλά μόνο στη στηθάγχη (πόνος στο στήθος από ισχαιμία της καρδιάς). Ο όρος «υπερτασική κρίση» είναι λανθασμένος και παραπλανητικός και πανικοβάλλει τα υπερτασικά άτομα, επειδή υποδηλώνει την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης μιας «επείγουσας κατάστασης», που, εκτός από λίγες ειδικές περιπτώσεις (π.χ. οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, πνευμονικό οίδημα, εκλαμψία, διαχωριστικό ανεύρυσμα αορτής, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, υπερτασική εγκεφαλοπάθεια) είναι ανύπαρκτη.

ΜΥΘΟΣ 7. Ο υπερτασικός είναι σε θέση να καταλαβαίνει πότε ανεβαίνει η πίεσή του με βάση τα συμπτώματα που του προκαλεί

ΑΛΗΘΕΙΑ: Με εξαίρεση την εξαιρετικά σπάνια υπερτασική εγκεφαλοπάθεια, δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση του ύψους της πίεσης με την εμφάνιση συμπτωμάτων όπως ο πονοκέφαλος, η ζάλη, τα βουητά στα αυτιά, ή οι εξάψεις, που συχνά αναφέρονται από τους αρρώστους. Τα πιο πάνω ενοχλήματα συνήθως οφείλονται σε κάποια άλλη αιτία και συσχετίζονται από τους ασθενείς με την υπέρταση, γιατί η πίεση στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να βρεθεί αυξημένη λόγω του συνοδού ψυχοσωματικού στρες. Το αντίστροφο μπορεί να συμβεί: δηλαδή, η ανησυχία, λόγω της λανθασμένης αντίληψης ότι τα συμπτώματα οφείλονται στην αυξημένη πίεση – η οποία συνεπάγεται άμεσο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο – μπορεί να ανεβάσει την πίεση. Η λανθασμένη αντίληψη ότι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης γίνεται υποκειμενικά αισθητή, οδηγεί σε περιστασιακή λήψη φαρμάκων μόνο όταν υπάρχουν συμπτώματα, ενώ το σωστό είναι να εφαρμόζεται σταθερή θεραπεία όταν διαπιστώνονται αυξημένες τιμές πίεσης σε μετρήσεις ανεξάρτητες από την παρουσία συμπτωμάτων. Η αυξημένη αρτηριακή πίεση κατά κανόνα δεν γίνεται αισθητή και δεν προκαλεί συστηματικά συμπτώματα. Τα ενοχλήματα από την υψηλή πίεση, όταν υπάρχουν, οφείλονται στις επιπλοκές της, που συνήθως εμφανίζονται μετά από χρόνια, γι’ αυτό και η υπέρταση έχει χαρακτηριστεί «βουβός δολοφόνος».

ΜΥΘΟΣ 8. Στους ηλικιωμένους υπερτασικούς η πίεση δεν πρέπει να ελαττώνεται επειδή τα διάφορα όργανα, όπως ο εγκέφαλος και τα νεφρά, έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με αυτή την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η σταδιακή μείωση της αρτηριακής πίεσης όταν είναι αυξημένη, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του κινδύνου νόσησης και θανάτου από καρδιαγγειακά νοσήματα στους ηλικιωμένους, όπως ακριβώς και στους νέους. Το όφελος μάλιστα των ηλικιωμένων από τη θεραπεία είναι ακόμα μεγαλύτερo, ακριβώς επειδή – λόγω ηλικίας και συνοδών διαταραχών – κινδυνεύουν περισσότερο. Αυτό αφορά και τους πολύ ηλικιωμένους υπερτασικούς (> 80 ετών) με την προϋπόθεση ότι η πίεση δεν ελαττώνεται σταθερά κάτω από 120/60 mmHg.

ΜΥΘΟΣ 9. Υπάρχει μια μορφή αύξησης της πίεσης, η καλούμενη «νευροπίεση», που είναι λιγότερο επικίνδυνη από την πραγματική υπέρταση και που – έτσι και αλλιώς – δεν μπορεί να ελεγχθεί, επειδή εξαρτάται από εξωτερικές συγκινησιακές επιδράσεις

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η συγκινησιακή επίδραση στην αρτηριακή πίεση ισχύει για όλα τα άτομα, υπερτασικά και μη. Έτσι σε ένα φυσιολογικό άτομο που οδηγεί και πατάει φρένο για να μη σκοτώσει έναν πεζό, η συστολική πίεση μπορεί να φθάσει στα 220 mmHg, αλλά ο κίνδυνος από την υπέρταση εξαρτάται αποκλειστικά από το ύψος της πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας. Αθώα υπέρταση του τύπου της «νευροπίεσης» δεν υπάρχει.

ΜΥΘΟΣ 10. Αν δεν επιτευχθεί ο στόχος της θεραπείας (αρτηριακή πίεση μικρότερη από 140/90 mmHg) μέσα σε μια εβδομάδα ή δέκα το πολύ ημέρες, το θεραπευτικό σχήμα πρέπει να τροποποιείται

ΑΛΗΘΕΙΑ: Τα περισσότερα αντιϋπερτασικά φάρμακα χρειάζονται τουλάχιστο μια βδομάδα για να εκδηλώσουν τη δράση τους και περίπου ένα μήνα για να δείξουν τη μέγιστη αποτελεσματικότητά τους. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αυξάνεται η δόση του πρώτου φαρμάκου, να αντικαθίσταται αυτό από κάποιο άλλο ή να προστίθεται δεύτερο φάρμακο πριν περάσει ένας τουλάχιστο μήνας από την έναρξη του αρχικού θεραπευτικού σχήματος, ιδίως σε περιπτώσεις ήπιας υπέρτασης που αποτελούν και την πλειονότητα των περιπτώσεων.

ΜΥΘΟΣ 11. Τα υπερτασικά άτομα πρέπει να έχουν μαζί τους ένα πιεσόμετρο καρπού ώστε να μετρούν την πίεσή τους όταν δεν νιώθουν καλά και να παίρνουν επιπλέον φάρμακο αν τη βρουν υψηλή

ΑΛΗΘΕΙΑ: Οι μετρήσεις της πίεσης εκτός του ιατρείου είναι χρήσιμες για την αξιολόγηση της πίεσης και τη διάγνωση της υπέρτασης, αλλά κυρίως για τη μακροχρόνια παρακολούθηση της ρύθμισης της πίεσης. Αξιόπιστες μετρήσεις της πίεσης στο σπίτι μπορούν να γίνουν με υδραργυρικό ή μεταλλικό πιεσόμετρο (σαν ρολόι με περιστρεφόμενη βελόνα) και ακουστικά, ή – πιο εύκολα – με αυτόματο ηλεκτρονικό πιεσόμετρο. Αν και τα υδραργυρικά πιεσόμετρα είναι τα εργαλεία αναφοράς, τα τελευταία χρόνια βρίσκονται διεθνώς σε διαδικασία απόσυρσης για λόγους ασφαλείας. Έτσι, για την παρακολούθηση της πίεσης στο σπίτι, η χρησιμοποίηση ενός απλού μεταλλικού ή ενός ηλεκτρονικού πιεσόμετρου είναι αποδεκτή, με την προϋπόθεση ότι έχει ελεγχθεί η αξιοπιστία τους.

Σήμερα προτιμώνται γενικά τα αυτόματα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα, γιατί χρειάζεται ελάχιστη εκπαίδευση για τη χρήση τους και οι μετρήσεις γίνονται με αντικειμενικό τρόπο. Ελάχιστα, όμως, από τα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα που κυκλοφορούν στην αγορά έχουν τεκμηριωμένη αξιοπιστία. Πληροφορίες για τα αξιόπιστα πιεσόμετρα είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο στη διεύθυνση www.dableducational.org ή www.hypertension.gr. Τα πιεσόμετρα καρπού και δακτύλου δεν θεωρούνται αξιόπιστα και δεν συνιστώνται. Αν χρησιμοποιηθεί πιεσόμετρο με ακουστικά, είναι απαραίτητο να προηγηθεί σχολαστική εκπαίδευση στην τεχνική της μέτρησης της πίεσης. Η λειτουργική κατάσταση του πιεσόμετρου πρέπει να ελέγχεται μια φορά κάθε χρόνο και όχι μόνον όταν παρουσιάζεται βλάβη. Ανεξάρτητα από το είδος του πιεσόμετρου που χρησιμοποιείται, οι διαστάσεις της περιχειρίδας πρέπει να είναι οι κατάλληλες για το χέρι του κάθε υπερτασικού.

Για πολλούς ανθρώπους με παχύ μπράτσο (περίμετρος μπράτσου 30 εκατοστά ή μεγαλύτερη) οι συνηθισμένες περιχειρίδες είναι μικρές, με αποτέλεσμα το πιεσόμετρο να δείχνει πίεση μεγαλύτερη από την πραγματική. Για την αξιολόγηση της πίεσης στο σπίτι πριν από την επίσκεψη στο γιατρό, συνιστάται να γίνονται μετρήσεις μέρα παρά μέρα για 3 μέχρι 6 εργάσιμες μέρες σε διάστημα 1-2 εβδομάδων και να υπολογίζεται ο μέσος όρος τους. Η καθημερινή μέτρηση της πίεσης δεν έχει νόημα παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις και για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας είναι κατάλληλη για τη μέτρηση της πίεσης. Προτείνεται, πάντως, να γίνονται μετρήσεις σε συνθήκες ηρεμίας δύο φορές την ημέρα, το πρωί πριν από τα φάρμακα (αν χορηγούνται) και το απόγευμα, περίπου 12 ώρες αργότερα. Κάθε φορά γίνονται διπλές μετρήσεις μετά από 5 λεπτά ανάπαυση σε καθιστή θέση και με μεσοδιάστημα ενός λεπτού μεταξύ των μετρήσεων.

Μετρήσεις μια φορά την εβδομάδα είναι συνήθως αρκετές για τη μακροχρόνια παρακολούθηση της πίεσης στο σπίτι. Οι αλλαγές στη φαρμακευτική θεραπεία (επιπλέον χάπι ή αποφυγή δόσης) με κριτήριο μεμονωμένες μετρήσεις της πίεσης στο σπίτι αποτελούν διαδεδομένη, αλλά λανθασμένη τακτική και πρέπει να αποφεύγονται. Το ίδιο ισχύει και για τις μετρήσεις της πίεσης σε συνθήκες αναστάτωσης, άγχους, στενοχώριας, πανικού, πονοκεφάλου, ζάλης, κ.λπ., οι οποίες είναι σχεδόν πάντα παραπλανητικές. Οι μετρήσεις στο φαρμακείο ή στον εργασιακό χώρο σπάνια συμβάλλουν στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ενώ η καταλληλότερη μέθοδος για την αξιολόγηση της πίεσης στις συνηθισμένες συνθήκες μιας εργάσιμης μέρας, κατά τη διάρκεια της εργασίας, στο σπίτι και τον ύπνο, είναι η καταγραφή της πίεσης με ένα φορητό ηλεκτρονικό πιεσόμετρο που μετράει αυτόματα την πίεση κάθε 15-30 λεπτά επί 24 ώρες. Η εφαρμογή αυτής της τεχνικής παρέχει τη δυνατότητα πολλαπλών μετρήσεων της πίεσης μακριά από το «στρεσογόνο» περιβάλλον του ιατρείου. Η 24ωρη καταγραφή της πίεσης δεν είναι απαραίτητη σε όλα τα υπερτασικά άτομα, είναι όμως χρήσιμη σε επιλεγμένες περιπτώσεις, κυρίως για τη διάγνωση της «υπέρτασης λευκής μπλούζας» και της «συγκαλυμμένης υπέρτασης».

ΜΥΘΟΣ 12. Το σκόρδο κάνει καλό στην πίεση, ενώ τα πορτοκάλια την αυξάνουν

ΑΛΗΘΕΙΑ: Όταν χορηγείται σε τεράστιες ποσότητες (π.χ. 10-25 σκελίδες την ημέρα), το νωπό σκόρδο μπορεί να προκαλέσει μικρή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης, η οποία συνοδεύεται από δυσοσμία του στόματος, που ελαττώνει, δυστυχώς, την κοινωνική ζωή. Τα εμπορικά δισκία σκόρδου, που περιέχουν αλλικίνη (τη δραστική ουσία του σκόρδου) είναι δυνατό να μειώσουν την πίεση κατά 3-5 mmHg. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις για το ότι οι πλούσιες σε κάλιο τροφές, όπως τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα ακτινίδια, οι μπανάνες και οι τομάτες, προστατεύουν από την υπέρταση επειδή ανταγωνίζονται τις δράσεις του νατρίου. Οι υπερτασικοί που παίρνουν διουρητικά – τα οποία προάγουν την αποβολή νατρίου και καλίου – πρέπει να καταναλώνουν τροφές πλούσιες σε κάλιο.

ΜΥΘΟΣ 13. Το αλκοόλ και ο καφές αυξάνουν την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η συστηματική κατανάλωση 14-21 μονάδων αλκοόλ την εβδομάδα (2-3 ποτά την ημέρα) από τους άνδρες και 7-14 μονάδων την εβδομάδα (1-2 ποτά την ημέρα) από τις γυναίκες θεωρείται ασφαλής και μπορεί να αυξήσει την τιμή της «καλής» χοληστερόλης (HDL) κατά 20%, να έχει αντιοξειδωτική δράση και να προκαλέσει αγγειοδιαστολή, ελαττώνοντας την πίεση κατά 3-5 mmHg. Μια μονάδα αλκοόλ ισοδυναμεί με 145 ml κρασί ή 40 ml ουίσκι, βότκα, τζιν, ρούμι, τεκίλα, ούζο, ρακή, ή τσίπουρο ή 300 ml μπύρα. Η μακροχρόνια, όμως, κατάχρηση αλκοόλ είναι αιτία δευτεροπαθούς υπέρτασης και δυσχεραίνει τη ρύθμιση της πίεσης. Ο καφές μπορεί να αυξήσει εντυπωσιακά την πίεση (από 5 ως και 20 mmHg) τόσο στους υπερτασικούς όσο και στα άτομα με φυσιολογική πίεση (πιθανότατα διεγείροντας την έκκριση αδρεναλίνης), η αύξηση όμως αυτή είναι παροδική (διαρκεί 1-3 ώρες) και δεν σχετίζεται αιτιολογικά με την ανάπτυξη υπέρτασης. Επιπλέον, τα άτομα που πίνουν καφέ κάθε μέρα, παρουσιάζουν «ανοχή» σε αυτή τη δράση και τελικά η πίεση τους δεν επηρεάζεται. Έτσι, αν δεν υπάρχει άλλος λόγος (π.χ. ταχυκαρδίες), οι υπερτασικοί μπορούν να πίνουν καφέ ή άλλο ρόφημα με καφεΐνη (σοκολάτα, αναψυκτικό τύπου cola) σε λογική ποσότητα (2-3 μερίδες δηλαδή 200-300 mg την ημέρα), αλλά να αποφεύγουν την κατάχρηση που μπορεί να προκαλέσει «αιχμές» αυξημένης πίεσης και να δημιουργήσει σύγχυση.

ΜΥΘΟΣ 14. Το κάπνισμα αυξάνει την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Το κάπνισμα αυξάνει σε μικρό, σχετικά, βαθμό (7-10 mmHg) την αρτηριακή πίεση και μόνο στην οξεία του φάση, κατά τη διάρκεια, δηλαδή, της εισπνοής της νικοτίνης και για τα επόμενα 15-30 λεπτά. Αυτή η αύξηση της πίεσης ενισχύεται περαιτέρω με την ταυτόχρονη κατανάλωση καφέ. Έτσι, σε καπνιστές με φυσιολογική αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα ενός και μόνο τσιγάρου μπορεί να αυξήσει την πίεση κατά 20 mmHg! Έχει βρεθεί ότι οι καπνιστές με ήπια υπέρταση έχουν υψηλότερα επίπεδα πίεσης από ό,τι οι μη καπνιστές με ήπια υπέρταση. Ακόμα, η υπέρταση στους καπνιστές είναι δυσκολότερο να ελεγχθεί από ό,τι στους μη καπνιστές, καθώς ορισμένα αντιυπερτασικά φάρμακα είναι λιγότερο αποτελεσματικά στους καπνιστές. Επιπλέον, οι υπερτασικοί καπνιστές έχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν νεφραγγειακή υπέρταση, καθώς και κακοήθη υπέρταση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η πλήρης διακοπή αποτελεί τον πρώτο στόχο στους υπερτασικούς καπνιστές, αφού το κάπνισμα είναι εξίσου σημαντικός και σε μερικές περιπτώσεις σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για θάνατο, έμφραγμα, εγκεφαλικό ή άλλο καρδιαγγειακό επεισόδιο σε σύγκριση με την υπέρταση.

ΜΥΘΟΣ 15. Το αλάτι πρέπει να αποκλείεται εντελώς από τη διατροφή των υπερτασικών ατόμων

ΑΛΗΘΕΙΑ: Οι υπερτασικοί μπορούν ελαττώσουν την πίεσή τους κατά 3-8 mmHg περιορίζοντας την πρόσληψη αλατιού με το φαγητό στα 2.5 γραμμάρια νατρίου (δηλαδή 6 γραμμάρια αλατιού) την ημέρα. Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί σε φαγητό μαγειρεμένο με ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι, με την προϋπόθεση ότι δεν προστίθεται επιπλέον επιτραπέζιο αλάτι. Ακόμα πιο σημαντική, όμως, είναι η αποφυγή τροφών που περιέχουν πολύ νάτριο από τη φύση τους ή εξαιτίας της παρασκευής τους (π.χ. αλμυρά τυριά, ζαμπόν, μπέικον, λουκάνικα, ελιές, ρέγγες, σαρδέλες, λιαστές τομάτες, κονσέρβες, τουρσιά, ξηροί καρποί, πατατάκια, ποπκόρν, γεύματα ταχυφαγείων).

*Η Δρ. Ειρήνη Η. Σκεύα MD Phd, είναι Ειδικός Παθολόγος,  διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών, Επιμελήτρια Α’ Κέντρου πρόληψης καρδιαγγειακών νόσων ΤΥΠΕΤ.

Βιβλιογραφία

  1. The Cleveland Clinic. Myths about high blood pressure. Some of the talk you hear about a «silent» disease may be fatally mistaken. Heart Advisor 2006; 9: 6-7.
  2. Γ. Στεργίου. Υπέρταση: μύθοι και αλήθειες. Κοινωνία & Υγεία 2007; VI: 217-241.
  3. Smoots E. Myths and Facts About High Blood Pressure 2008; Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..
  4. Moser M. Myths, misconceptions, and heroics in the management of hypertension. American Journal of Hypertension 2009; 16: A267- A268.
  5. Agatston A. Four myths about blood pressure: Why hypertension is so damaging to your heart – and how to control it. 2010; Rodale Inc: http://www.msnbc.msn.com/id/27460549/

πηγη:  ygeiamou.gr

Ετικέτες

nosokomeio2-esoteriko.jpg

Τις τελευταίες μέρες είδαν το φως της δημοσιότητας δύο ενδιαφέροντα αλλά δυστυχώς άκρως ανησυχητικά στοιχειά σχετικά με τις εργασιακές συνθήκες των εργαζομένων στα νοσοκομεία.

Τα πρώτα περιέχονται σε μια έρευνα για τις συνθήκες εργασίας και τις επιπτώσεις που έχουν στο νοσηλευτικό προσωπικό και τα δευτέρα από τις αποκαλύψεις που έγιναν από το σωματείο του Ευαγγελισμού για επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων στο συγκεκριμένο νοσοκομείο από εργασιακή εξουθένωση.

Η πρώτη έρευνα που έγινε ανάμεσα σε 102 νοσηλευτές που υπηρετούν σε 3 Δημόσια Νοσοκομεία και στοιχεία της δημοσιεύτηκαν στα μέσα ενημέρωσης έδειξε ότι:

  • Το 26,5% των νοσηλευτών έχουν τάσεις να εγκαταλείψουν την εργασία τους συχνά (2,5%), τις περισσότερες φορές (3,3%) ή μερικές φορές (20,7%).

  • Το 7,4% θεωρούν κακές τις συνθήκες που επικρατούν στο εργασιακό περιβάλλον ενώ στο ίδιο ακριβώς ποσοστό δηλώνουν πως οι συνθήκες είναι άριστες.

  • Μόλις το 19,8% αισθάνονται ικανοποίηση από την εργασία τους, ενώ το 65,8% δηλώνουν χαμηλή και το 14,1% μέτρια ικανοποίηση.

  • Σε κατάσταση συνδρόμου επαγγελματικής εξουθένωσης (burn out) βρίσκεται το 5% των συμμετεχόντων στην έρευνα, μέτρια κόπωση έχει το 54,5% και χαμηλή το 40,5%.

  • Το 73,9% των συμμετεχόντων δηλώνουν ότι διακατέχονται από υψηλό ποσοστό δευτερογενούς τραυματικού στρες (κόπωση συμπόνοιας), το 19,8% μέτριο και μόλις το 6,3% χαμηλό.

Παράλληλα ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του Ευαγγελισμού στην καταγγελία που δημοσιοποίησε αναφέρει ότι ένας επικουρικός γιατρός που εργάζονταν στα ΤΕΠ χάθηκε πρόωρα βιώνοντας καθημερινά την ανασφάλεια του συμβασιούχου και αντιμετωπίζοντας συνεχώς τον κίνδυνο της απόλυσης.

Παράλληλα ανέφερε ότι μέσα σε ένα 15νθήρο νοσηλεύτηκαν 8 εργαζόμενοι του νοσοκομείου με βαριές παθήσεις και συγκεκριμένα:

  • 4 οξέα εμφράγματα (3 εργάτες, 1 γιατρός)

  • 1 βαριά καρδιακή ανεπάρκεια (εργάτης)

  • 1 εγκεφαλική αιμορραγία (νοσηλεύτρια)

  • 1 με λέμφωμα (νοσηλεύτρια)

  • 1 ασταθής στηθάγχη (νοσηλευτής)

Τα στοιχεία αυτά βεβαίως δεν εκπλήσσουν κανέναν από όσους έχουν σχέση με το χώρο της υγείας. Οι απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες, το στρες, τα συνεχή εργατικά ατυχήματα που εκδηλώνονται με παθήσεις που οφείλονται στις συνθήκες εργασίας είναι μια καθημερινότητα.

Την ίδια ώρα που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας τα στοιχεία ένας από τους εκλεκτούς της νέας διακυβέρνησης που διορίστηκε διοικητής στο Νοσοκομείο ΠΑΓΝΗ σε συνέντευξη ανέφερε ότι το προσωπικό επαρκεί για την λειτουργία του νοσοκομείου. Ούτε εντατικοποίηση, ούτε ελλείψεις λοιπόν σύμφωνα με τον κ. Χαλικιαδάκη. Την ίδια ώρα στο συγκεκριμένο νοσοκομείο για να καλυφθούν τα κενά στη στελέχωση σχεδόν 400 εργαζόμενοι δουλεύουν παράνομα 16 ώρες την ημέρα καλύπτοντας δύο βάρδιες σε διαφορετικές κλινικές και άλλα τμήματα εμφανιζόμενοι μάλιστα ως εργαζόμενοι των απογευματινών ιατρείων.

Αυτά προφανώς τα γνωρίζουν καλά από  καταγγελίες του τοπικού σωματείου τόσο η προηγούμενη πολιτική ηγεσία όσο και η σημερινή και ο κ. Χαλικαδάκης αλλά σφυρίζουν αδιάφορα.

Η αναφορά στο όνομα του συγκεκριμένου Διοικητή δεν γίνεται τυχαία. Συγκαταλέγεται σε αυτούς που είναι γνώστης του χώρου και έχει τα στοιχεία του τεχνοκράτη – μάνατζερ που αναζητούν πολλοί, ανάμεσα σε αυτούς και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης,

Κάπως έτσι φαίνεται ότι οι διάφοροι νεοφιλελέ μάνατζερ σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες γαλέρας που βιώνουμε σε μεγάλο ποσοστό οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία.

Η εργασιακή γαλέρα, η επαγγελματική εξουθένωση, οι επαγγελματικές ασθένειες δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψουν όσο ανεχόμαστε ως εργαζόμενοι αυτή την κατάσταση. Πολύ περισσότερο όταν κυνηγάμε τη δεύτερη δουλειά στα απογευματινά ιατρεία ή και αλλού για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος στο εισόδημά μας.

Απαιτεί συγκρούσεις, αντιστάσεις και οργανωμένη πάλη. Διότι όπως λέει και ο λαός μας με π… δεν βάφονται αυγά.

πηγη:   ergasianet.gr

Ετικέτες

dikastirio-dikastiki-aithousa-696x348.jpg

Μία απόφαση-σταθμό εξέδωσε το Πρωτοδικείο της Λευκάδας, η οποία ανοίγει τον δρόμο σε όλους τους συμβασιούχους του Δημοσίου, που εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην υπηρεσία όπου απασχολούνται, να αναγνωριστεί δικαστικά η εργασιακή τους σχέση ως αορίστου χρόνου και μαζί με αυτήν όλα τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απορρέουν.

Η απόφαση-βόμβα δικαιώνει έναν συμβασιούχο του Δήμου Ακτίου, κρίνοντας πως ο εν λόγω εργαζόμενος καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και έτσι η σύμβασή του είναι στην πραγματικότητα αορίστου χρόνου. Κι αυτό παρά το γεγονός πως ο εργαζόμενος (υδραυλικός στην ειδικότητα) είχε επί δώδεκα χρόνια μία σειρά από συμβάσεις (άλλοτε ορισμένου χρόνου, άλλοτε συμβάσεις έργου και άλλοτε μαθητείας), πάντοτε, όμως, όπως έκρινε το δικαστήριο, βρισκόταν σε διαρκή εργασιακή σχέση με τον δήμο, με καθεστώς εξαρτημένης εργασίας από την αρχική του πρόσληψη.

Η απόφαση είναι ιδιαίτερα σημαντική, διότι το δικαστήριο έκρινε πως ο συμβασιούχος χρήζει προστασίας, αποκρούοντας τα επιχειρήματα που εγείρει μονίμως το Ελληνικό Δημόσιο σε όλες τις σχετικές διεκδικήσεις, πως καμία δικαστική προστασία δεν μπορεί να υπάρξει για όσους συμβασιούχους απασχολούνται στο Δημόσιο, στα ΝΠΔΔ, στους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα και τους ΟΤΑ.

Τα επιχειρήματα αυτά θέτει το Δημόσιο και απορρίπτει τις αιτιάσεις των εργαζομένων, ακόμη και όταν αποδεικνύεται ότι με την εργασία τους καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες ή ακόμη και ότι καταχρηστικά καταρτίσθηκαν οι συμβάσεις αυτές (εργασίας ή έργου) με περιορισμένη διάρκεια.

Προς ενίσχυση του επιχειρήματός αυτού, η πλευρά του Δημοσίου επικαλείται μία σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου της τελευταίας δεκαετίας, μεταξύ αυτών και της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες είχαν δεχθεί την αναγνώριση συμβασιούχων που προσλήφθηκαν έως το 2006 (με το λεγόμενο «διάταγμα Παυλόπουλου») ως αορίστου χρόνου, με το Δημόσιο να ισχυρίζεται πως για τους επόμενους συμβασιούχους δεν υπάρχει περιθώριο δικαστικής προστασίας.

Το Ανώτατο Δικαστήριο στη συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεών του έχει απορρίψει τις αγωγές των συμβασιούχων, επικαλούμενο το άρθρο 103 του Συντάγματος, που ορίζει πως «απαγορεύεται η από τον νόμο μονιμοποίηση προσωπικού (σ.σ.: στον δημόσιο τομέα) ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου».
Σε πληθώρα δικών, η πλευρά των εργαζομένων απαντά πως το Σύνταγμα ορίζει τον κανόνα που απαγορεύει τη μονιμοποίηση, αλλά δεν αναφέρει πως αποκλείεται η παροχή δικαστικής προστασίας ή πως καταστρατηγούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Τα δικαστήρια σχεδόν πάντα κάνουν δεκτές τις αιτιάσεις του Δημοσίου και απορρίπτουν τις αγωγές.

Μία επιχειρηματολογία που καταρρίπτει συθέμελα το Πρωτοδικείο Λευκάδας, αφού στην απόφασή του, που εκδόθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2019 (και αφού έλαβε υπόψη όλες τις διατάξεις, αλλά και τη νομολογία του Αρείου Πάγου), έκρινε πως, εφόσον απεδείχθη η διαρκής και πάγια σχέση εργασίας με τον Δήμο Ακτίου, οι συμβάσεις του εργαζομένου αναγνωρίζονται ως μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Παράλληλα, υποχρέωσε τον εργοδότη δήμο να αποδέχεται την εργασία του ως εργαζομένου που ανήκει στο τακτικό προσωπικό του, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου.

Μάλιστα, ο δικαστής επικαλείται το Π.Δ. 164/2004 (διάταγμα Παυλόπουλου), το Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές συνθήκες, χωρίς να κρίνει ότι υπάρχει κώλυμα από τη νομολογία του Αρείου Πάγου, «ανοίγοντας», έτσι, τον δρόμο και για άλλους συμβασιούχους του ευρύτερου δημόσιου τομέα να διεκδικήσουν την αναγνώριση της εργασιακής τους σχέσης.

Η απόφαση, μάλιστα, κατέστη ήδη τελεσίδικη, αφού ο δήμος δεν άσκησε έφεση και ο συμβασιούχος μονιμοποιήθηκε στην εργασία του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους συμβασιούχους να επικαλεστούν την απόφαση του Πρωτοδικείου Λευκάδας (πρόκειται για την υπ’ αριθμόν 292/2019). Η απόφαση αυτή αναφέρει πως «η σύναψη των διαδοχικών συμβάσεων δεν δικαιολογείται από κανένα αντικειμενικό λόγο, όπως θα ήταν η ανάγκη κάλυψης πρόσκαιρων ή προσωρινών αναγκών του, απέβη δε για τον ενάγοντα ιδιαίτερα καταχρηστική, αφού επέτρεψε την παροχή της εργασίας του υπό μισθολογικούς και συνταξιοδοτικούς όρους κατά πολύ δυσμενέστερους από εκείνους υπό τους οποίους θα έπρεπε κανονικά να γίνει η πρόσληψή του, για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών του εργοδότη του».

Σε ό,τι αφορά το Σύνταγμα, η δικαστής αναφέρεται στη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, που, όταν εκλήθησαν να ερμηνεύσουν το άρθρο 103 του Συντάγματος, έκριναν πως σκοπός του είναι «η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας» και «η κοινωνική προστασία των εργαζομένων ορισμένου χρόνου», άρα «δεν μπορεί να ερμηνεύεται στενά». Στη συνέχεια, κρίνει πως δεν μπορεί να εφαρμοστεί το «διάταγμα Παυλόπουλου» αλλά ο νόμος 2112 του 1920, αφού οι ευρωπαϊκές συνθήκες ζητούν την «άρση της υποβάθμισης του επιπέδου προστασίας των εργαζομένων».

Οι δικηγόροι του εργαζομένου, Απόστολος Γκατζιός και Κων/νος Τοκατλίδης, έκαναν λόγο για «απόφαση-καμπή» και εξέφρασαν την ελπίδα πως «θα οδηγήσει στη διαμόρφωση νέας νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων στο πολύπαθο αυτό ζήτημα, που θα αποδίδει στη νομοθεσία που έχει θεσπισθεί το προστατευτικό της περιεχόμενο υπέρ των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους».

πηγη:  iskra.gr

Ετικέτες

yfporeia.jpg

Από την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έπιασε το νήμα της αντιλαϊκής επίθεσης, από όπου το άφησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και προχώρησε σε νέο γύρο κλιμάκωσης αυτής της επίθεσης. Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο τοποθετείται και η κατάργηση της νομικής προστασίας του πανεπιστημιακού ασύλου μες το κατακαλόκαιρο. Όπως και μια σειρά αντιεκπαιδευτικοί νόμοι που πέρασαν τέτοια χρονική στιγμή στο παρελθόν με απώτερο σκοπό τη σιγή νεκροταφείου, μιας και οι περισσότεροι φοιτητές εκείνη την περίοδο είτε βρίσκονταν σε διακοπές, είτε εργάζονταν ως εποχικοί.

Το χτύπημα βέβαια των δικαιωμάτων της φοιτητιώσας νεολαίας δε σταμάτησε σε αυτό το σημείο. Στο νέο νομοσχέδιο για την παιδεία συμπεριλαμβάνεται το όριο φοίτησης στα ν+2 έτη και την διαγραφή όσων φοιτητών ξεπερνούν αυτό το όριο, μέτρο το οποίο χτυπάει το δικαίωμα των παιδιών των λαϊκών οικογενειών στη μόρφωση. Συνάμα διαμορφώνει φτηνά ανειδίκευτα εργατικά χέρια για τα κέρδη των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων (χαρακτηριστικές οι επικλήσεις του υπουργού Ανάπτυξης κ. Γεωργιάδη στην αυτοκινητοβιομηχανία της Volkswagen να έρθει και να ανοίξει εργοστάσιο εδώ στην Ελλάδα). Μην ξεχνάμε βέβαια και το μέτρο που πέρασε, την εξίσωση των πτυχίων των ιδιωτικών κολλεγίων, με αυτά των δημόσιων ΑΕΙ, κάτι που συνιστά και κραυγαλέα παραβίαση του συντάγματος. Συγκεκριμένα του άρθρου 16 το οποίο δεν επιτρέπει την δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ στη χώρα και τσακίζει την αξία του πτυχίου ισοτιμόντας το με ένα πτυχίο ξένου κολλεγίου, ουσιαστικά αγορασμένο και ελλιπές στο πρόγραμμα σπουδών σε σχέση με εκείνα των δημόσιων ΑΕΙ.

Έχουμε λοιπόν μια παραπέρα υποβάθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων, του δικαιώματος τους να βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο που σπούδασαν, ένα παραπέρα τσάκισμα του δικαιώματος στη μόρφωση, καθώς αυτή λειτουργεί με όρους εμπορευματικούς, και πιο συγκεκριμένα με όρους που επιβάλλουν τα ξένα μονοπώλια με την παρείσφρηση τους μέσα στα πανεπιστήμια και την όλη εκπαιδευτική διαδικασία. Βεβαίως το νομοσχέδιο δεν χτυπάει μόνο τα δικαιώματα των φοιτητών, αλλά και εκείνα των μαθητών και των δικών τους δικαιωμάτων να σπουδάσουν και να μορφωθούν, με την βάση εισαγωγής του 10 για την είσοδο τους στην ανώτατη εκπαίδευση που προβλέπεται στο νομοσχέδιο που έρχεται να συζητηθεί στη Βουλή την Τρίτη, 3/12.

Στη συζήτηση υπάρχει ακόμα ισχυρή πιθανότητα να τεθεί το ζήτημα της θέσπισης της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις φοιτητικές εκλογές (με κάποιους να μιλούν ακόμα και για την θέσπιση του ίδιου μέτρου στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων) που μαζί με την κατάργηση του ασύλου χτυπάνε το δικαίωμα των φοιτητών να συζητούν για τα ζητήματα που τους αφορούν, σε ζωντανές διαδικασίες και να παίρνουν συλλογικές αποφάσεις για τις πολιτικές που τους πλήττουν. Τα μέτρα αυτά συνολικά που φέρνει η Νέα Δημοκρατία βέβαια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι απαιτήσεις των ξένων αφεντικών της, της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το φοιτητικό κίνημα δεν έμεινε άπραγο. Από την εξεταστική του Σεπτεμβρίου σε διάφορες σχολές έγιναν συνελεύσεις για να δουν οι φοιτητές πως μπορούν να αντιμετωπίσουν τα μέτρα που έρχονταν. Μαζικές γενικές συνελεύσεις σε σχολές πουν είχαν να πραγματοποιηθούν χρόνια, όπως το Πάντειο κι η ΑΣΟΕΕ. Συνάμα με αγωνιστικές αποφάσεις που πάρθηκαν σε δεκάδες συλλόγους όλης της χώρας έδειξαν ότι οι φοιτητές δεν τσιμπάνε στη προπαγάνδα της κυβέρνησης, ούτε τρομοκρατούνται μπροστά στη σκληρή καταστολή που αυτή τους επιφύλαξε, και με καταλήψεις και μαζικές διαδηλώσεις έδωσαν μία πρώτη απάντηση. Απόγειο της όλης αγωνιστικής πορείας, στάθηκε η φετινή διαδήλωση του Πολυτεχνείου όπου τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων ήταν πολύ μαζικά, όπως επίσης και η συνολικότερη παρουσία του λαού, που έφτασε κοντά στις 30.000.

Ωστόσο εδώ και δύο εβδομάδες παρατηρείται μια στασιμότητα στην όλη πορεία του αγώνα. Αυτό δεν είναι τυχαίο κατά την άποψη του γράφοντος, καθώς οι δυνάμεις που ηγεμονεύουν αυτή τη στιγμή στο κίνημα, δηλαδή οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ έχουν κάποιο όριο στο οποίο μπορούν να φτάσουν τον αγώνα των φοιτητών. Ορισμένες φορές μάλιστα εξέθεσαν, και εκθέτουν αυτόν τον αγώνα φωνάζοντας αντιδραστικά συνθήματα όπως: «ούτε 2ν ούτε ν+2, όποτε γουστάρουμε θα πάρουμε πτυχίο» ή «λευκές, λευκές, οι εξεταστικές, οι φοιτητές αιώνιοι και οι σχολές κλειστές» ήπροκαλώντας αναίτιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στο όνομα κάποιας ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων από τέτοιες ενέργειες. Τα κύρια βεβαίως δεν είναι αυτά, αλλά συνολικά η πολιτική αντίληψή τους, η οποία περιορίζεται στη στοχοποίηση ενός υπουργείου ή ενός υπουργού, αφήνοντας στο απυρόβλητο το καθεστώς της ξενοδουλείας και της υποτέλειας, που μεταφράζεται στους εκατοντάδες μνημονιακούς νόμους, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και σχέσεων, την παράδοση των αποθεματικών των πανεπιστημίων στους ξένους δυνάστες, το σουλατσάρισμα των μονοπωλίων μες στις σχολές και πολλά ακόμη.

Μπροστά σε όλα αυτά η μόνη δύναμη που μπορούσε και μπορεί ακόμη να καθοδηγήσει τον αγώνα των φοιτητών σε νικηφόρα προοπτική, δηλαδή η Πανσπουδαστική βρισκόμενη βέβαια μέσα σε όλους τους αγώνες απ' την αρχή, έμεινε στο ρόλο του ακολουθητή των εξελίξεων χωρίς να μπορέσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δώσει νέα προοπτική και να οδηγήσει τον αγώνα σε νέο επίπεδο. Αυτό βεβαίως δεν είναι άσχετο με την πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια. Ίσα ίσα είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, που μόνο κατακτήσεις δεν φέρνει στις πλατιές φοιτητικές μάζες και τους φοιτητικούς αγώνες, μιας πολιτικής που αποδεικνύεται πως δεν είναι ικανή να ανασυντάξει το φοιτητικό κίνημα.Βέβαια δεν βλέπουν αυτή τη κατάσταση οι υπεύθυνοι που έχουν βάλει μπροστά αυτή τη γραμμή, και την υπερασπίζονται ως την «τελευταία λέξη» της επαναστατικής θεωρίας; Είτε λοιπόν έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα, είτε από φανατισμό αρνούνται να κάνουν «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Και τα δύο είναι το ίδιο επιζήμια στο αποτέλεσμα τους, καθώς αφοπλίζουν ουσιαστικά την πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος, και την καθιστούν ουρά των εξελίξεων.

Η κατεύθυνση που θεωρεί ο γράφων ότι πρέπει να δοθεί από εδώ και πέρα είναι ο ενιαίος φοιτητικός αγώνας, με όλους όσους συμφωνούν στα μίνιμουμ, δηλαδή στον αγώνα για προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, του αγώνα για μόρφωση, για την υπεράσπιση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών μέσα στα πανεπιστήμια, για να μη πεταχτεί έξω κανένα παιδί από τη μορφωτική διαδικασία. Αυτές θα πρέπει να είναι οι αιχμές πάνω στις οποίες οι φοιτητές παλεύουν τη δεδομένη στιγμή, με προοπτική ο αγώνας τους να μπολιαστεί και με άλλα αιτήματα, πιο βαθιά. Να βγουν συνολικότερα συμπεράσματα για τον πραγματικό υπεύθυνο των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, την Ε.Ε και το πώς αυτή η πολιτική τσακίζει τα δικαιώματα μας, και εμπορευματοποιεί την παιδεία μέσα σε μια άδικη και εκμεταλλευτική κοινωνία. Επουδενί όμως, δεν πρέπει να μπει ως προϋπόθεση για τον κοινό αγώνα αυτή η θέση. Μόνη προϋπόθεση πρέπει να είναι, το να δοθεί ενιαίος αγώνας απέναντι σε όσους μας στερούν τα δικαιώματα μας, στη μόρφωση και στη δουλειά.

Οι επόμενες βδομάδες είναι κρίσιμες, καθώς το νομοσχέδιο θα έρθει πριν τα Χριστούγεννα, όπως έχει δηλωθεί απ' την ηγεσία του υπουργείου. Χρειάζεται μια πιο πλατιά απεύθυνση σε αυτό το διάστημα, να μπουν στον αγώνα νέες δυνάμεις, να μην περιοριστούμε στον ήδη υπάρχοντα συσχετισμό και να μην αποκλειστεί κανένας φοιτητής που θέλει να παλέψει αλλά δεν έχει ακόμα κατανοήσει την σημασία της μιας ή της άλλης μορφής πάλης, με υπομονή και επιμονή να πείσουμε τους συμφοιτητές μας που δεν "βλέπουν" ακόμα την ανάγκη του συλλογικού αγώνα ή που έχουν επηρεαστεί από την προπαγάνδα της κυβέρνησης, να οδηγηθεί το φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με το εργατικό-λαϊκό κίνημα ιδιαίτερα τώρα μπροστά στη μάχη του ασφαλιστικού -που αφορά βεβαίως και τους φοιτητές, και συνολικά τη νεολαία.

Να μην αφήσουμε να γίνει ό,τι έγινε σε μια σειρά σχολές όπως το ΠΑΔΑ ή η Νομική όπου ψηφίστηκαν αντιδραστικά πλαίσια, επειδή οι αγωνιστικές δυνάμεις μέσα στον σεχταρισμό τους και την θεοποίηση συγκεκριμένων μορφών πάλης έστειλαν τους φοιτητές στα χέρια της αντίδρασης.

Η εβδομάδα αυτή είναι κρίσιμη για το "πού θα πάει το πράγμα": αν θα οδηγήσει εν τέλει όλος αυτός ο αγώνας σε πραγματικό κίνημα ή αν θα χαντακωθεί εν τη γενέσει του.

Ίδωμεν...

                                                                                                                           Ιουνιανός

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή