Σήμερα: 29/11/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

590_8547abd9dd9a593c9cd07f852c6c8592.JPG

Ότι η αστική δημοκρατία έχει γυρίσει στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και άρα στην εποχή της ιεράς εξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, είναι μια διαπίστωση που παραβιάζει ανοιχτές ιστορικές θύρες. Ως εκ τούτου χρόνια τώρα, πολύ πριν από τα Μνημόνια, από την εποχή των τρομονόμων, των χουντικών διαταγμάτων κατά αγροτών και μαθητών, των ηλεκτρονικών φακελωμάτων, των Αμπού Γκράιμπ και των Γκουαντάναμο, η Αριστερά έχει αναδειχτεί στο προκεχωρημένο φυλάκιο υπεράσπισης ακόμα και αυτών των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών.

    Συνιστά, όμως πολιτική έκπτωση, για κάθε αριστερό, πόσω μάλλον κομμουνιστή, να μειώνει το εύρος των δημοκρατικών ελευθεριών στα αστικοδημοκρατικά τους όρια, και να βαφτίζει «αριστερά» αυτά τα όρια. Διότι δι’ αυτού του τρόπου παραιτείται από το πραγματικό νόημα της προάσπισης και αποκατάστασης των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών. Που δεν είναι άλλο  για την Αριστερά από την επέκτασή τους, την υπέρβασή τους και - μέσω αυτού του τρόπου - από την κατοχύρωση όλων των ελευθεριών. Αυτό είναι αριστερή πολιτική.

    Το αυτό ισχύει στα ζητήματα της οικονομίας και της αντανάκλασης τους στη ζωή και τον βίο των ανθρώπων. Η Αριστερά, πόσω μάλλον η κομμουνιστική Αριστερά, πάλευε και θα παλεύει πάντα για το μεροκάματο, για τη δουλειά, για το δικαίωμα στην εργασία, για την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την ικανοποίηση των όλο και πιο διευρυμένων αναγκών τους. Γιατί αυτό σημαίνει ανύψωση του κοινωνικού και  πολιτιστικού επιπέδου του λαού: Η ικανοποίηση των όλων και πιο διευρυμένων αναγκών του.

     Αλλά η Αριστερά, δεν βαφτίζει την ασπιρίνη θεραπεία επειδή οι κανίβαλοι έκοψαν την ασπιρίνη από τον άρρωστο. Η Αριστερά δεν βαφτίζει το μισό κουλούρι λουκούλλειο γεύμα επειδή οι κανίβαλοι στέρησαν το ψωμί από το τραπέζι. Η Αριστερά παλεύει για την ασπιρίνη και για το ψωμί, οφείλει να τα εξασφαλίζει και να τα διανέμει με δίκαιο τρόπο, όχι για να βαφτίσει «αριστερό» το δίκαιο μοίρασμα της φτώχειας και τον «λιτό βίο». Αλλά για να εξαλείψει τη φτώχεια και να εξασφαλίσει - στον επίγειο βίο - όλα τα ελέη του Θεού.

    Η Αριστερά είναι αριστερά επειδή ακριβώς δεν κατεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων των ανθρώπων έχοντας για μέτρο – ή για άλλοθι - εκείνους που έριξαν τους ανθρώπους στα Τάρταρα. Πασχίζει να τους βγάλει από τα Τάρταρα για να κατακτήσουν τον Όλυμπο και όχι για να σέρνονται στη Γη.

    Να λοιπόν που μέσα στις σημερινές συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των  συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας - τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ισχύουν χίλιες φορές: «Σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές», έλεγε προσθέτοντας με έμφαση ότι αυτό κάθε άλλο παρά αναιρεί τη θέση πως οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά».

    Να λοιπόν που ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός έσχατης μορφής να επιδίδονται ορισμένοι στο ατόπημα του τεμαχισμού του ΕΑΜ. Πρόκειται για όσουςαναφέρονται συχνά στο πρόγραμμα του ΕΑΜ που μιλούσε για «καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις», αλλά που μονίμως «ξεχνούν» εκείνη την στροφή από τον ΥΜΝΟ του ΕΑΜ: «…έχει πρόγραμμα Λαοκρατία…».

    Αυτά είναι στοιχειώδη για τους Αριστερούς. Πόσω μάλλον για τους κομμουνιστές. Οι οποίοι επειδή ακριβώς όχι μόνο αντιλαμβάνονται αλλά και επειδή δεν παραιτούνται από τα στοιχειώδη, τονίζουν: Οι αποστάσεις που χωρίζουν τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους από τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές είναι υπαρκτές, καταγεγραμμένες και ενίοτε μεγάλες. Ωστόσο: Αυτές οι αποστάσεις ήταν, είναι και θα είναι πάντα μικρότερες από τις αποστάσεις που χωρίζουν και τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους και τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές από τους αριστερούς μαρξιστές.  

***

    Κατά τα λοιπά ακούμε συχνά ότι δεν υπάρχει «αριστερόμετρο». Όποτε μιλάς για τις αρχές της Αριστεράς όλο και κάποιος - αριστερός - θα σου πετάξει: «Φέρε το «αριστερόμετρο» να μετρηθούμε…

    Προσωπικά (και επιτρέψτε μας τον προσωπικό τόνο) δεν είμαι κάτοχος του «αριστερόμετρου». Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά αντιθέτως επειδή υπάρχει!  Και επειδή ξέρω ότι είναι τέτοιο το μπόι αυτών (των χιλιάδων και χιλιάδων) που το κατασκεύασαν, πού ούτε στο νυχάκι τους δεν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε.

    Αλλά επειδή – και ευτυχώς - υπάρχει το «αριστερόμετρο», γι’ αυτό (και αιτούμαι ξανά την επιείκεια για τον προσωπικό τόνο): Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι τίμιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι δίκαιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους ανιδιοτελείς, αλληλέγγυους προς το διπλανό τους, με την ντομπροσύνη που κουβαλούν οι λαϊκοί άνθρωποι, πολλοί από αυτούς σου «δίνουν το βρακί τους» αν βρεθείς στην ανάγκη. Αλλά δεν είναι αριστεροί.

    Ότι δεν είναι αριστεροί, δεν μειώνει σε τίποτα τα χαρακτηριστικά του αλτρουισμού που τους διακρίνει. Παρά μόνο σε ένα: Δεν προσδίδει σε αυτά τα χαρακτηριστικά την αναγκαία και ικανή συνθήκη, που θα τα μετέτρεπε σε πολιτικό μέγεθος και σε πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ατιμίας, της εκμετάλλευσης, της αδικίας.

    Αριστερός δεν είναι ο δίκαιος, ο ανιδιοτελής, ο τίμιος, ο αλληλέγγυος απέναντι στα θύματα που αφήνει η πολιτική της καταστροφής και της λεηλασίας.

    Είναι όλα αυτά αλλά – δυστυχώς - είναι και κάτι πιο σύνθετο. Αριστερός είναι κείνος, που η συνείδησή του, η ανθρωπιά του, έχει μετουσιωθεί σε πολιτική συνείδηση και που παλεύει πολιτικά, κοινωνικά, ταξικά για την «εγκαθίδρυση» της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας στον κόσμο.

    Που η συνεισφορά της πολιτικής του δράσης σ' αυτήν την υπόθεση δεν έρχεται από το «περίσσευμα» του ελεύθερου χρόνου του, ούτε συνιστά ένα γενικό ουμανιστικό πρόταγμα που του θολώνει τα μάτια για να μη βλέπει τα αίτια και τους υπαίτιους της τραγωδίας.

    Η Αριστερά, δε, δεν είναι η παράταξη της θωπείας, της κολακείας ή της διθυραμβολογίας για την «καλότητα» των ανθρώπων. Η ειδοποιός διαφορά της έγκειται στο ότι στην Αριστερά τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης μετασχηματίζονται στην αναγκαία και ικανή συνθήκη που τα μετατρέπει σε πολιτικό μέγεθος και πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ταξικής κακότητας, δηλαδή της ταξικής εκμετάλλευσης και της ταξικής βαρβαρότητας.

    Η Αριστερά (και εδώ βρίσκεται το «αριστερόμετρο» που συχνά το ξορκίζουν οι ομιλούντες αριστερά και πράττοντες δεξιά) εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να έχει πάντα ως πυξίδα ότι: «Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν:«Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».

    Η Αριστερά εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να τοποθετείται  ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε λογική που «κουκουλώνει τις ταξικές αντιθέσεις και προωθεί τη λογική «και στον ληστή ψωμί και στον χωροφύλακα χαμπέρι».

    Γι’ αυτό και η Αριστερά δεν είναι «Ερυθρός Σταυρός» ούτε «ΟΗΕ». Κι όποιος την υποβιβάζει σε κάτι τέτοιο διαπνέεται από μια παιδαριώδη αφέλεια που όποιος του τη διαταράσσει δεν έχει σκοπό να πλήξει το αγνό παιδί που κρύβεται μέσα στις παιδαριώδεις προσεγγίσεις. Σκοπός είναι να προφυλαχτεί το παιδί. Τόσο από τις δικές του διαψεύσεις όσο κι από εκείνους που παίρνουν καμιά φορά τα παιδιά και τα κάνουν γενίτσαρους.

 ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Ετικέτες

COSCO.jpg

Μόνο γονυπετής δεν έφτασε στον Πειραιά ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης χθες το πρωί, για να προσκυνήσει την COSCO. Οι δηλώσεις του από το πρώτο λιμάνι της χώρας ξεχείλιζαν υποτέλεια: «Θέλουμε να προχωρήσουμε γρήγορα στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που απαιτούνται ώστε να βελτιωθεί η συνεργασία της ελληνικής Πολιτείας με την COSCO κι εντός των αμέσως επόμενων λίγων εβδομάδων θα έχουμε δημιουργήσει το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο για να κινηθούμε μπροστά. Η επένδυση της COSCO είναι ξεκάθαρα μια μακροπρόθεσμη επένδυση. Και είναι ακριβώς το είδος εκείνο των επενδύσεων που η νέα κυβέρνηση θέλει να ενθαρρύνει ιδιαίτερα. Είμαι σίγουρος ότι θα βρούμε τρόπους να συνδυάσουμε τις προγραμματικές μας δηλώσεις για το τι θέλουμε να κάνουμε στη χώρα με επενδυτικά πρότζεκτ σαν αυτό της COSCO στον Πειραιά».

Ο κατά τ’ άλλα αντισυμβατικός Βαρουφάκης προσποιήθηκε πώς δεν έχει ακούσει λέξη για την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την απόλυτη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στον Πειραιά. Στα παλαιότερα των υποδημάτων του επίσης έγραψε τις επανειλημμένες κριτικές για τα διαφυγόντα έσοδα του Δημοσίου από τις πρακτικές των Κινέζων, όπως και τα μηδενικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα από την ανάπτυξη του λιμανιού υπό τη διοίκηση της COSCO.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας να μην αμφισβητήσει το ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους και μάλιστα να τους διευκολύνει στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, έρχεται σε σύγκρουση με ένα σοβαρό κίνημα που δημιουργήθηκε από την πρώτη μέρα του ξεπουλήματος με στόχο να φύγουν οι Κινέζοι από το λιμάνι κι αυτό να παραμείνει Δημόσιο, λειτουργώντας προς το συμφέρον του λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι βαδίζει αταλάντευτα στο δρόμο που άνοιξε η ΝΔ του Κ. Καραμανλή το 2009 ξεπουλώντας το λιμάνι, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, που ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα άνοιγε το φάκελο της COSCO επέλεξε να συμβιβαστεί με την παρουσία της, και τέλος η ΝΔ του Σαμαρά που της έδωσε επιπλέον προνόμια σε βάρος πάντα του Δημοσίου. Με τα λόγια του Βαρουφάκη, «το κράτος έχει συνέχεια». Και πιο σαφή συνέχεια έχει η νεοφιλελεύθερη πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας…

Πηγή:«ΠΡΙΝ»

Ετικέτες

Παναγιώτης Μαυροειδής

Είναι σημαντικό να λέει κανείς τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι κρίσιμο για την αριστερά να επιμένει στην ανάδειξη της ουσίας, του περιεχομένου και όχι του περιτυλίγματος.
Μα ακόμη πιο σημαντικό είναι να μη νομιμοποιηθεί και να μην αναπαραχθεί μέσα και από την αριστερά, η γνώριμη τακτική των αστικών κομμάτων του συνειδητού ψεύδους, της ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ της πραγματικότητας και τελικά της ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του κόσμου.
Η κυβέρνηση προχώρησε σε μια συμφωνία εξαιρετικής σημασίας με το Eurogroup. Για όποιον θέλει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι πραγματικά, πρόκειται για συμφωνία παράδοσης στον αντίπαλο και συνέχισης του γνωστού άθλιου κύκλου χρέος- νέο δάνειο- νέοι όροι/μνημόνια και φυσικά με αποδοχή της εποπτείας, ζητώντας άδεια ακόμη και για …μια δόση παραπάνω στην εφορία.
Πρόκειται για μια εκτίμηση που δε γίνεται φυσικά αποδεκτή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περί τον πρωθυπουργό μιλούν για ‘’δημιουργική ασάφεια’’, που ‘’μας δίνει χρόνο’’ και για ανατροπή ενός σχεδίου συνωμοσίας που υπήρχε για ανατροπή της κυβέρνησης μέσα από την ύπουλη ρυμούλκησή της σε τροχιά ρήξης. Οι αριστερές διαφοροποιήσεις, μιλούν για ‘’συμφωνία σε ολισθηρό δρόμο’’, εκτιμώντας όμως ότι αυτή ‘’δεν ακυρώνει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ’’, επομένως δε μπορεί ναι γίνει χαλασμός για αυτήν, αλλά να επικεντρωθεί η προσοχή στο κυβερνητικό έργο. Το τελευταίο βέβαια σε ότι αφορά ειδικά το σκέλος της λαϊκής ανακούφισης, μετατρέπεται σε απομακρυσμένο …πεντάχρονο σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Πέρα από τις γνώμες, τα αντικειμενικά δεδομένα είναι απλωμένα μπροστά μας.
Από τη μια, έχουμε τη συνομολόγηση μιας συμφωνίας παράτασης της δανειακής σύμβασης και των μνημονιακών υποχρεώσεων. Μια και μόνη υπενθύμιση εδώ: υπάρχει ρητή και γραπτή δήλωση αποχής όλων των δανειακών υποχρεώσεων χρέους και δέσμευσης πλήρους και έγκαιρης πληρωμής. Η διαγραφή χρέους, διαγράφηκε…
Από την άλλη, ακολούθησε το γνωστό e-mail Βαρουφάκη με τη λίστα ‘’μεταρρυθμίσεων’’, όπου, για να σταθούμε μόνο σε ένα παράδειγμα, δηλώνεται ρητά ότι οι δεν σταματούν οι τρέχουσες ιδιωτικοποιήσεις, ούτε ακυρώνονται οι ήδη διενεργηθείσες και ότι, «στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί, η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία σύμφωνα με τον νόμο».
Δύσκολα μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να ισχυριστεί ότι αυτή η κατεύθυνση είναι μέσα στο γράμμα και το πνεύμα των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ και της λαϊκής εντολής που έχει.
Το λογικό και δημοκρατικό θα ήταν μια τέτοια αρνητική και μεγάλη στροφή να μπει στην κρίση του λαού με τη μορφή του δημοψηφίσματος. Μένει έξω από τη συζήτηση…
Μήπως να πάει απλά στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία;
Και εδώ αρχίζουν οι τραγωδίες.
Τα ορφανά της τρόικας δεν κρατιούνται: ‘’Φέρτε γρήγορα συμφωνία και ‘’μεταρρυθμίσεις’’ να τα ψηφίσουμε’’, κραυγάζουν εν χορώ. Οπωσδήποτε η εικόνα αυτή αποτελεί γελιοποίηση για την κυβέρνηση.
Αλλά υπάρχει και άλλο πρόβλημα: τι θα έκαναν σε αυτή την περίπτωση οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν (πόσοι και πόσο διαφωνούν δεν γνωρίζουμε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα); Δύσκολο να ακυρωθούν πειθαρχώντας, αδιανόητο- για αυτούς- να καταψηφίσουν σπάζοντας την κομματική πειθαρχία.
Ο συνδυασμός από αυτές τις καραμπόλες, οδηγεί σε τούτο το παράδοξο: Όσοι είναι με όλο τους το είναι με αυτή τη ‘’ρεαλιστική’’ και απολύτως ‘’ευρωπαϊκή’’ στροφή υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Δ. Παπαδημούλης, κραυγάζουν ‘’φέρτε τη συμφωνία στη Βουλή, είναι θέμα δημοκρατίας’’! Όσοι, δηλώνουν ενάντια στη συμφωνία, λένε το αντίθετο. ‘’Η συμφωνία με τους πιστωτές δεν είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να εγκριθεί από τη Βουλή, δηλώνει σε συνέντευξή του ο Π. Λαφαζάνης.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η επιχειρηματολογία των δεύτερων, που περίπου, όχι φυσικά ανοιχτά και δημόσια, λέει τα εξής: Πρώτο, θα πρόκειται για επικύρωση με συντριπτική πλειοψηφία της συνέχισης των μνημονίων και αυτό είναι τραγικό. Δεύτερο, θα αποτελεί παράλληλα, ισχυρή νομική δέσμευση προς τους εταίρους/δανειστές που θα αποτελεί τροχοπέδη για την περαιτέρω ‘’διαπραγμάτευση’’.
Το αν αυτή η επιχειρηματολογία είναι ουσιαστική ή προσχηματική για να ξεφύγουν κάποιοι βουλευτές από τη δύσκολη θέση, είναι ένα ερώτημα.
Προέχει ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, να δούμε την ουσία του θέματος.
Σοβαρά μιλάμε τώρα; Τα παραπάνω προβλήματα, που είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ, τα δημιουργεί η ΙΣΧΥΣ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΗ αυτής της συμφωνίας και όχι η συζήτησή της στη Βουλή. Το να λέγεται ότι »είναι θετικό ότι η συμφωνία δε θα ψηφιστεί στη Βουλή διότι είναι νεο-αποικιακή», τη στιγμή που υπάρχει ανοχή στη ντε-φάκτο ισχύ και δέσμευση της ελληνικής κοινωνίας από τη συμφωνία, αποτελεί αντιστροφή του ζητήματος. Το μόνο θετικό θα ήταν η ακύρωση, η καταψήφιση του πλαισίου παράδοσης.
Το αμείλικτο ερώτημα επομένως είναι άλλο: Ποιος και με ποια αριστερή λογική, ανέχεται την ισχύ αυτής της συμφωνίας, ενώ αγωνιά να περισώσει το φαίνεσθαι και τα συνεπαγόμενα; Εδώ πια, η κυβερνητική διαχείριση έχει γίνει ανίκητος και αδιαπραγμάτευτος αυτοσκοπός… Και θα πληρωθεί βαρύ τίμημα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ετικέτες
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
( ΟΜ. Υ. Λ. Ε )
________________________________________
Οδ. Ανδρούτσου 1 & Κανάρη, 18648-Δραπετσώνα,
Τηλ.: 210-4630446, Fax : 210-4614655
E-mail :
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., website : www.omyle.gr

ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ & ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ ΟΛΠ
________________________________________
Tηλ.:  2104614825 - 2104615721 Fax:  2104611273 
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.www.dockers.gr
 
Πειραιάς 26.02.2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 
Οι εργαζόμενοι στα Λιμάνια δίνουν εδώ και δυο χρόνια ένα πολύμορφο αγώνα κατά της ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών, εστιάζοντας στην επιχειρούμενη πώληση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου των ΟΛΠ - ΟΛΘ.
 
Η νέα Κυβέρνηση, τόσο στην συνάντηση, την οποία είχαμε με τον Αν. Υπουργό Οικονομίας / Ναυτιλίας, όσο και στις προγραμματικές δηλώσεις στην Βουλή, εξέφρασε με σαφήνεια την απόφαση για το σταματημό της διαδικασίας πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου των ΟΛΠ – ΟΛΘ. Η απόφασή της αυτή, αποτελεί μια καταρχήν δικαίωση των αγώνων των εργαζομένων, των αυτοδιοικητικών και παραγωγικών φορέων του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.
 
Η χθεσινή, όμως, επιστολή του Υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη, προς τους Εταίρους και συγκεκριμένα η αναφορά για τις ιδιωτικοποιήσεις, δημιούργησε εκ νέου ασάφεια και ταυτόχρονα έντονη ανησυχία για το θέμα της πώλησης του Μετοχικού Κεφαλαίου των ΟΛΠ – ΟΛΘ, αλλά και τις ιδιωτικοποιήσεις των Λιμανιών γενικότερα.
 
Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε, ότι ξένοι μονοπωλιακοί όμιλοι, συνεπικουρούμενοι από εγχώρια συμφέροντα, επιβουλεύονται τα Λιμάνια.
Για αυτό, με ιδιαίτερη τεκμηρίωση και αγωνιστικότητα έχουμε αναδείξει πολιτικά, νομικά και κοινωνικά την ανερμάτιστη πολιτική εκποίησης των Λιμανιών, καθώς και την αναγκαιότητα του Δημόσιου χαρακτήρα του.
 
Συγκεκριμένα, έχουμε αναδείξει ότι η προκήρυξη του  ΤΑΙΠΕΔ για τον ΟΛΠ και για τον ΟΛΘ δεν έτυχε ποτέ την έγκριση της Βουλής, βρίσκεται στο πρώτο στάδιο προσέλκυσης ενδιαφέροντος, όπου, όπως αναφέρεται και στην ίδια την διακήρυξη, δεν δημιουργείται καμία δέσμευση για κανένα εκ των μερών.
 
Έχει επισημανθεί, από κορυφαίους καθηγητές Πανεπιστημίου, τους Δικηγορικούς Συλλόγους Πειραιά και Θεσσαλονίκης, ότι με την πώληση του μετοχικού κεφαλαίου, παραβιάζονται οι βασικές συνταγματικές επιταγές, αλλά και παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ.
 
Οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, Παραγωγικοί Φορείς και Δικηγορικοί Σύλλογοι έχουν προσφύγει στο ΣτΕ.
 
Η πώληση του μετοχικού κεφαλαίου και κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης, αποτελεί πολιτικό έγκλημα, αφού απεμπολεί την δημόσια αρχή, και παραδίδει την διαχείριση ζωτικών δραστηριοτήτων για την Οικονομία της Χώρας, όπως Τουρισμό, Ακτοπλοΐα, Μεταφορές, Εισαγωγικό και Εξαγωγικό εμπόριο, σε ξένους μονοπωλιακούς ομίλους.
Παραδίδει σε τρίτους, το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα ανάπτυξης και παραγωγής πλούτου για την Ελληνική Οικονομία.
 
Είναι λοιπόν αναγκαίο, η σημερινή Κυβέρνηση, άμεσα να σταματήσει με θεσμικό τρόπο την διαδικασία πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου και ταυτόχρονα να μεταφέρει τις μετοχές από το ΤΑΙΠΕΔ στο Ελληνικό Δημόσιο για όλα τα Λιμάνια.
Αυτό, θα δώσει την δυνατότητα να υπάρξει μια ευρύτερη διαβούλευση για την ενίσχυση του Δημόσιου χαρακτήρα και της ανάπτυξης των Λιμανιών, την αύξηση της απασχόλησης με προσλήψεις τακτικού προσωπικού σε κρίσιμους και νευραλγικούς τομείς, τον αναβαθμισμένο επενδυτικό σχεδιασμό.
 
Κάνουμε γνωστό για μια ακόμα φορά προς κάθε κατεύθυνση, ότι ο αγώνας κατά τις Ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών έρχεται από μακριά και δεν θα διστάσουμε να πάει μακριά, αν αθετηθούν Κυβερνητικές δεσμεύσεις που πραγματοποιήθηκαν  εν μέσω δυναμικών κινητοποιήσεων.
Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή