Σήμερα: 29/11/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

 .jpg

Επειδή δεν πάει και πολύς καιρός, από τότε,  που τα συζητούσαμε μαζί,   αυτά, αγαπητέ υπουργέ,
σου απευθύνω δημόσια το ερώτημα και παρακαλώ να ερευνήσεις εις βάθος και με προσοχή , πριν απευθυνθώ κι εγώ, όπως και άλλοι πολίτες στις αρμόδιες αρχές, ΕΑΝ κάποιοι καραβανάδες με υπηρεσίες , που δεν χαμπαριάζουν ούτε από αριστερή κυβέρνηση, ούτε από δημοκρατία, συνεχίζουν να μας παρακολουθούν τα τηλέφωνα ...
Το θέμα δεν είναι προσωπικό.Είναι βαθειά πολιτικό και οφείλεις εσύ, αγαπητέ Θοδω"ρή , πριν απαντήσεις, να σηκώσεις ανάποδα τη γη στο ψάξιμο.

Α..., σε παρακαλώ πολύ, .μην ρωτήσεις πάλι τον Αθανασόπουλο...Προσωπικά θα το θεωρήσω άκρως προσβλητικό για μένα και
την φιλία μας και  φυσικά για την νοημοσύνη μου και την πολύχρονη εμπειρία μου στο ρεπορτάζ του υπουργείου και του Λ.Σ.
Οι υπουργοί στο Ναυτιλίας εμπιστεύονται μόνο τα τσιμέντα στο λιμάνι. Γιατί αυτά, ακόμα κι αν μετακινηθούν για καλό ή κακό λόγο, δεν σου ψευτοπαρουσιάζονται ποτέ τα... ίδια.
Εχουν μία μπέσα,  μες τον  λεβέντικο, τον Πειραιά που δεν την τσαλαπατούν....
Και ποιων τα τηλέφωνα παρακολουθούνται μέσα από το υπουργείο και το Λ.Σ; 
Και γιατί;
Μήπως,  γιατί φίλε Θοδωρή,  όταν μιλάω με την αγαπημένη μου  μητέρα , τα λέμε με "κωδικούς":   "Πόση πίεση ανέβασες χτες;
Ο αιματοκρίτης σου βγήκε πάλι πεσμένος στις αιματολογικές;
 Η,  το πιο ωραίο, Θοδωρή μου: "κόψε το αλάτι μαμά,  γιατί θα δημιουργήσεις πρόβλημα στα νεφρά σου"!!!
Πόση χούντα να αντέξουμε ακόμα, υπουργέ μου;;;
Φιλικά

Πόπη Χριστοδουλίδου
Υ.Γ Καληνύχτα στη...βάρδια.Δεν μασάρε ρε!!!
Υ.Γ  2. Δεν θα πάρουμε εμείς τα βουνά....με τίποτα. "Μην καρτεράτε να λυγίσουμε"
Να σταματήσουμε να γράφουμε. Μας αρέσει η θάλασσα κι ο Πειραιάς και η Δραπετσώνα και 
θα το παλέψουμε. Μέχρι να ξεβρομίσει ο τόπος. Και να αποκαλυφθεί η διαφθορά και οι διαφθαρμένοι!

ΠΗΓΗ: peiratikoreportaz.blogspot.gr

Ετικέτες

mpougats.jpg

Ετικέτες

fsl-sarah-wagenknecht-linke-1-DW-Politik-Berlin.jpg

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ SAHRA WAGENKNECHT ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ "DIE LINKE" (06/03/2015)

ΔHΛΩΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ DIE LINKE

Η Iskra παραθέτει ανοιχτή επιστολή τoυ γνωστού στελέχους του Die Linke της Γερμανίας και γνωστής μαρξίστριας αγωνίστριας Sahra Wagenknecht προς τους βουλευτές του "Die Linke". Στην επιστολή δηλώνει ότι δεν θα είναι υποψήφια για την ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (ΚΟ) του Die Linke λόγω της απόφασης της ΚΟ του κόμματος να υποστηρίξει κατά πλειοψηφία** την πρόταση της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την επέκταση του «ελληνικού προγράμματος» για 4 μήνες. Θεωρεί, δε, την απόφαση αυτή στρατηγικό λάθος, που ισοδυναμεί με εγκατάλειψη πάγιων θέσεων του κόμματος , οι οποίες έχουν δικαιωθεί, μάλιστα, από τις εξελίξεις των τελευταίων ετών ("κούρεμα" χρεόυς, ευθύνη των τραπεζών κ.α.). Επιπλέον, τονίζει ότι έφτασε στην απόφαση αυτή λόγω και του τρόπου που της φέρθηκε προσωπικά στη συνεδρίαση της 27ης Φεβρουαρίου η πλειοψηφία της ΚΟ, τον οποίο θεωρεί προσβλητικό. Επισημαίνει , δε, ότι η πλειοψηφία της Παράταξης της αρνήθηκε ακόμα και να παρουσιάσει τις θέσεις της για μια διαφορετική στάση στην ψηφοφορία.

Ολόκληρη η ανοιχτή επιστολή έχει ως εξής:

«Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

το φθινόπωρο, θα λάβει χώρα η ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Παράταξής μας. Θα ήθελα να σας πληροφορήσω εγκαίρως ότι δεν θα θέσω υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου ΚΟ της Παράταξης.

Αυτό το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην απόφασή μου ,την οποία σκεφτόμουν εδώ και καιρό, ήταν η διαδικασία και τα αποτελέσματα της συνεδρίασης της ΚΟ της Παράταξης της προηγούμενης Παρασκευής (27/2). Θεωρώ στρατηγικό λάθος ότι η πλειοψηφία της ΚΟ της παράταξης έδωσε θετική ψήφο στο αίτημα της γερμανικής κυβέρνησης για επέκταση του ελληνικού «προγράμματος βοήθειας». Όλοι εμείς υποστηρίζουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στη μάχη της να οδηγήσει την Ελλάδα έξω από αυτή την καταστροφική κρίση στην  οποία περιήλθε η χώρα από τις προσταγές της τρόικα. Θεωρώ ότι μπορώ να πω γα μένα ότι έχω εκφράσει επανειλημμένα την αλληλεγγύη μου τις τελευταίες εβδομάδες με δημόσιες τοποθετήσεις μου τόσο σε γερμανικά όσο και σε ελληνικά ΜΜΕ. Αλλά δεν ψηφίσαμε στη γερμανική Βουλή υπέρ του ελληνικού κυβερνητικού προγράμματος αλλά υπέρ ενός ψηφίσματος της γερμανικής κυβέρνησης το οποίο υπαγορεύει την συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πολιτικής και πληρεί τις υπαγορεύσεις για περικοπές. Με αυτόν τον τρόπο τέθηκε υπό αμφισβήτηση, τουλάχιστον, η μέχρι τώρα θέση μας για την ευρωπαϊκή πολιτική και δώσαμε τη δυνατότητα στις άλλες παρατάξεις να μας προσάψουν αυτή την αντίφαση.

Ότι οδηγηθήκαμε σε μια μετάθεση της θέσης μας για την ευρωπαϊκή πολιτική και όχι σε μια τακτική διαφοροποίηση της γνώμης μας. Έγινε, τουλάχιστον, σαφές ότι δύο από τα μέχρι τώρα βασικά μας αιτήματα - το αίτημα για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και το αίτημα για ένα επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα που θα χρηματοδοτείται από την ΕΚΤ - τα οποία έχει υποστηρίξει επανειλημμένα και ο ΣΥΡΙΖΑ (αυτό όσον αφορά το θέμα «αλληλεγγύη»!) - ακυρώθηκαν ως δικά μας αιτήματα ή ακόμα καλύτερα δεν υιοθετήθηκαν καν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Παράταξής μας.

Όσον αφορά την θέση μας για την οικονομική πολιτική, η Αριστερά και το Die Linke ήδη από το 2010 έφερε προς συζήτηση το αίτημα για «κούρεμα» του χρέους, την ευθύνη των τραπεζών και των ιδιωτών επενδυτών, τον φόρο ακίνητης περιουσίας για τους πολυεκατομμυριούχους και τη σύναψη άμεσων δανείων με την ΕΚΤ ως μια συνεπή εναλλακτική στο υποτιθέμενο «ευρω-πακέττο διάσωσης» της Μέρκελ. Μια εναλλακτική που θα απάλλασσε τους λαούς των εν λόγω χωρών από πολλά δεινά και θα εξοικονομούσε από τους φορολογούμενους και τις φορολογούμενες της Γερμανίας απώλειες εκατομμυρίων. Αλλά ακόμα και τότε αυτές οι θέσεις μέσα στην Παράταξη περνούσαν παρότι έβρισκαν αντιρρήσεις. Στο μεταξύ, υπάρχει από ένα μέρος της Παράταξης μαζική επίθεση σε αυτές τις θέσεις, όπως έδειξαν οι συζητήσεις στην απολογιστική μας ημερήσια συνεδρίαση του περασμένου Γενάρη. Και αυτό, μάλιστα, παρόλο που οι θέσεις μας αυτές σε συνδυασμό με τις εξελίξεις των τελυεταίων ετών έχουν δικαιωθεί.

Εκτός από την ουσία των αποφάσεων η διαδικασία της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας στις 27.2 , υπήρξε ένας τρόπος αντιμετώπισής μου που δεν μπορεί από μένα να γίνει αποδεκτός. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία της Παράταξης μου αρνήθηκε ακόμα και να παρουσιάσω τις τεκμηριωμένες θέσεις μου για μια διαφορετική στάση στην ψηφοφορία. Για ένα θέμα για το οποίο εκπροσωπώ από το 2010 ως βασικός εκπρόσωπος τις θέσεις του Die Linke. Αυτή είναι για μένα μια προσβολή και δείχνει ότι μια μερίδα της Παράταξης επιθυμεί να κινηθεί σε μια κατεύθυνση διαφορετική από αυτή που θεωρώ συνετή.

Επισημαίνω πολιτικά αυτό το θέμα διότι θεωρώ απαράδεκτο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να μεγεθύνουν ασύστολα τις ανισότητες, όπως και στη Γερμανία που έχουμε οδηγηθεί σε φτώχεια και μισθούς πείνας, ενώ αγνοούνται και πέφτουν στο κενό επιδεικτικά και με υπεροψία όλες οι παραδόσεις που υπήρχαν για μια ειρηνική εξωτερική πολιτική. Επιθυμώ στην Αριστερά να υπάρξει μια αντίρροπη δύναμη, η οποία θα έχει αυτοπεποίθηση και θα επιθυμεί να είναι δυναμική και μαχητική ώστε να αλλάξουν τα πράγματα ακόμα και στη Γερμανία κάποτε. Γι ' αυτό το λόγο θα συνεχίσω να αγωνίζομαι με όλη μου τη δύναμη και τις δυνατότητες που έχω στη διάθεσή μου.

Στα μέλη του κόμματος που με στήριξαν και τα οποία περίμεναν ότι το φθινόπωρο θα θέσω υποψηφιότητα για την προεδρεία της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας , θα ήθελα να τα ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν. Γνωρίζω, δε, ότι τα απογοητεύω με αυτή μου την απόφαση. Παρ' όλα αυτά τα παρακαλώ για την κατανόησή τους. Είμαι πεπεισμένη , ότι θα είμαι πιο δραστήρια πολιτικά εάν επικεντρωθώ σε αυτό που γνωρίζω καλύτερα.

Με αλληλέγγυους χαιρετισμούς.

SahraWagenknecht»

* Επιμέλεια- Μετάφραση Χρήστος Κασίμης, μέλος της ΝΕ Βόρειας Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ

**Δέκα βουλευτές του Die Linke ψήφισαν "αποχή" (το αντίστοιχο "λευκό" στη γερμανική Βουλή), μεταξύ των οποίων και η Sahra Wagenknecht , τρεις ψήφισαν κατά, δέκα δεν προσήλθαν στην ψηφοφορία και 43 ψήφισαν υπέρ.

πηγή: iskra.gr

Ετικέτες

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Οι αριθμοί αυτοί ήταν γνωστοί και πριν τις εκλογές. Και στη βάση αυτών ο ΣΥΡΙΖΑ διατύπωνε την πρότασή του για αναδιάρθρωση του χρέους ως εξής:

- Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής του αξίας με τεχνική που δεν θα ζημιώνει τους λαούς της Ευρώπης, αλλά μέσω των συλλογικών ευρωπαϊκών μηχανισμών. 

- Ρήτρα ανάπτυξης  στην αποπληρωμή του υπόλοιπου χρέους, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

- «Μoratorium» στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας.

ΟΙ «ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ»

Συμπληρωματικά προς αυτό το προεκλογικό τρίπτυχο λειτούργησε η πρόταση για «ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος», στα πρότυπα αυτού που έγινε το 1953 για τη Γερμανία, αλλά και η πρόταση των Μηλιού-Σωτηρόπουλου-Λαπατσιώρα για «μορατόριουμ πληρωμών για πέντε χρόνια και θάψιμο της λιτότητας για πάντα». Πυρήνας της πρότασης είναι η αγορά από την ΕΚΤ όλου το χρέους των χωρών της Ευρωζώνης που βρίσκεται άνω του 50% του ΑΕΠ και η επαναγορά του στο μέλλον από τα κράτη, όταν το χρέος πέσει στα επίπεδα του 20% του ΑΕΠ. Από χώρα σε χώρα αυτό το «μέλλον» ποικίλλει από μηδέν μέχρι 90 χρόνια. Η πρόταση συμπληρώθηκε από την παραλλαγή του moratorium, με την ανάληψη από την ΕΚΤ των τόκων και χρεολυσίων όλων των χωρών του ευρώ την περίοδο 2016-2020.

Αυτή η «τεχνική λύση» για το χρέος της Ευρωζώνης ορίστηκε ως προϋπόθεση για την οριστική απαλλαγή της από τη λιτότητα, παρότι μια παρόμοια «τεχνική λύση» νομισματοποίησης του χρέους, η μελέτη των Paris και Wyplosz (μια «Πολιτικά Αποδεκτή Αναδιάρθρωση Χρέους στην Ευρωζώνη - PADRE) συνδεόταν με διαιώνιση της λιτότητας και απόλυτη δέσμευση των κρατών στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο.

Παρά τις αντιρρήσεις που διατυπώθηκαν (κυρίως εξ αριστερών) γι’ αυτή την -προεκλογική- τροποποίηση της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της διαγραφής του χρέους, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι η προτεινόμενη «τεχνική λύση» κινείται στην κατεύθυνση της απαλλαγής από το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, ειδικά του ελληνικού και γενικά των χωρών της Ευρωζώνης.

Μετεκλογικά, ο όρος διαγραφή έχει χαθεί και έχει αντικατασταθεί από τη «δημιουργικά ασαφή» έννοια «απομείωση». Η λέξη σημαίνει απλώς «μείωση κατά απροσδιόριστο ποσό», αλλά χρησιμοποιείται σαφώς σε διάκριση από τη διαγραφή («οι εταίροι θεωρούν βρόμικη λέξη το κούρεμα», είπε πρόσφατα ο Γ. Βαρουφάκης), μια και οι προτεινόμενες «τεχνικές λύσεις» δηλώνουν σαφώς ότι δεν χρειάζεται μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους. Αλλά και επί των «τεχνικών λύσεων» υπάρχει μετατόπιση. Η πρόταση Μηλιού-Σωτηρόπουλου-Λαπατσιώρα δεν αναφέρεται. Στη θέση της ακούγονται οι «τεχνικές λύσεις» του Γ. Βαρουφάκη, ο οποίος αναδιατυπώνει διαρκώς στρατηγικά στοιχεία των προεκλογικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

ΤΟ «ΔΙΗΝΕΚΕΣ ΧΡΕΟΣ»

Η πιο πρόσφατη «τεχνική λύση» που έχει ακουστεί από του υπουργό Οικονομικών είναι η ανταλλαγή μέρους του χρέους με τα περίφημα «διηνεκή ομόλογα» (perpetual bonds), ομόλογα χωρίς λήξη έναντι των οποίων πληρώνονται μόνο οι τόκοι και όχι το κεφάλαιο, εκτός αν ο εκδότης αποφασίσει να τα αποσύρει ξεπληρώνοντάς τα. Το πρόβλημα με τα ομόλογα αυτά είναι ότι έχουν πολύ υψηλό επιτόκιο- πράγμα λογικό για ένα δανειστή που ουσιαστικά παραιτείται από το κεφάλαιο-, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν το ονομαστικό μέγεθος του χρέους, πράγμα που προφανώς αξιολογούν οι αγορές σε περίπτωση που μια χώρα θέλει να ξαναδανειστεί. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται και τώρα: η μέση διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του διακρατικού χρέους, των 141,8 δισ. που η Ελλάδα έχει δανειστεί από τον EFSF, είναι 32,5 χρόνια, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τις αγορές να μη θεωρούν την Ελλάδα αξιόχρεη. Πόσο πιο αξιόχρεη θα γίνει αν το χρέος επιμηκυνθεί στα 52 ή 62 χρόνια; Για το υπόλοιπο, πέραν του «διηνεκούς» χρέους, η «τεχνική λύση» Βαρουφάκη προβλέπει αποπληρωμή με ρήτρα ανάπτυξης, που αναφερόταν και στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρότι δεν είναι σαφές ποια θα είναι η τελική σύνθεση της πρότασης της κυβέρνησης για το χρέος στις επόμενες φάσεις της διαπραγμάτευσης, προς το παρόν στη συμφωνία με τους δανειστές αποτυπώνεται ως σκοπός κάτι πολύ λιγότερο και από την τεχνική απομείωσή του: η βιωσιμότητα του χρέους, για την οποία άλλωστε είναι δεσμευμένοι οι δανειστές με απόφασή τους από τον Οκτώβριο του 2012. Απόφαση που έχουν αφήσει στη λήθη -μόνο το ΔΝΤ την θυμίζει αραιά και πού, όχι με ζήλο πια- και ορισμένοι (Βερολίνο) την αμφισβητούν ανοικτά.

ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

Διαγραφή, απομείωση, βιωσιμότητα; Τι απ’ όλα; Τεχνική λύση ή πολιτική διεκδίκηση; Όποια κι αν είναι η απάντηση του κυβερνητικού επιτελείου που ετοιμάζει το φάκελο της διαπραγμάτευσης -και η αλήθεια είναι ότι αυτή η ετοιμασία δεν μπορεί να γίνεται δια συνεντεύξεων, live, καίγοντας χαρτιά και αποκαλύπτοντας αφελή προχειρότητα- οφείλει κανείς να θέσει τα ελάχιστα κριτήρια και τις αρχές μιας λύσης για λογαριασμό της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας. Και μερικά από τα κριτήρια αυτά είναι και τα παρακάτω:

- Στο βαθμό που ο στόχος είναι να πάψει να είναι η Ελλάδα αποικία χρέους 17 χωρών της Ευρωζώνης, είναι αναπόδραστη η ονομαστική μείωση του χρέους, με όποια τεχνική ή πολιτική λύση κι αν προκύψει αυτή. Η ανάκτηση της κυριαρχίας προϋποθέτει μείωση του ειδικού βάρους των δανειακών συμβάσεων στο σύνολο του χρέους, και αυτόνομη πρόσβαση της χώρας σε οποιαδήποτε εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης.

- Δεν νοείται λύση με τη μετάθεση του βάρους στις επόμενες γενιές. Ενδεχόμενη βελτίωση της «εξυπηρετησιμότητας» του χρέους για 5-10 χρόνια, με ταυτόχρονη διατήρηση ή διόγκωσή του την επόμενη δεκαετία υπονομεύει τους όρους επανεκκίνησης και μακροπρόθεσμης ανασυγκρότησης της οικονομίας υπέρ των εργαζόμενων και των μελλοντικών γενιών.

- Δεν νοείται φιλολαϊκή αναδιάρθρωση του χρέους χωρίς απεμπλοκή από τη θεσμοποιημένη λιτότητα. Ακόμη και στην περίπτωση που μια «έξυπνη αναδιάρθρωση» του χρέους οδηγήσει σε υποβάθμιση της δανειακής σύμβασης και των εξ αυτής «μεταρρυθμιστικών» υποχρεώσεων, στη γωνία περιμένουν το Σύμφωνο Σταθερότητας, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, το Σύμφωνο για το ευρώ+ και οι εξ αυτών κανονισμοί που επιβάλλουν επιτήρηση μέχρι αποπληρωμής του 75% του χρέους, υποχρεωτική μείωση του χρέους κατά 5% τον χρόνο, υποχρεωτικά ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, με πλήθος κυρώσεων που εκτείνονται σε πρόστιμα ή σε στέρηση κοινοτικών πόρων. Είναι ασύμβατη η διεκδίκηση οποιασδήποτε απομείωσης του χρέους με την αποδοχή των κανόνων της θεσμοποιημένης λιτότητας, που στερούν από κάθε κυβέρνηση τη δυνατότητα να εφαρμόσει τη δική της οικονομική και κοινωνική πολιτική.

- Δεν νοείται ελάφρυνση του χρέους χωρίς την άρνηση του απεχθούς και παράνομου τμήματός του. Ο λογιστικός και νομικός έλεγχος του χρέους, που κατά 78% είναι διακρατικό (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) αποτελεί ηθικοπολιτική υποχρέωση έναντι των Ελλήνων πολιτών, αλλά και των Ευρωπαίων φορολογούμενων που στην τεράστια πλειοψηφία τους αγνοούν ότι το μεγαλύτερο μέρος του δανείου των 240 δισ. που χορηγήθηκε στην Ελλάδα επιβλήθηκε για να διασωθούν οι γαλλικές, γερμανικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες μέχρι το 2010 είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα άνω των 150 δισ. (122 δισ. μόνον οι γαλλικές και γερμανικές). Πρόκειται για ένα εξ ορισμού απεχθές τμήμα του ελληνικού χρέους, η αποποίηση του οποίου μπορεί να βρει ακόμη και νομική βάση αμφισβήτησης σε διεθνή δικαστήρια.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΞ «ΠΙΣΤΕΥΩ»

Τα υπόλοιπα είναι θέμα κυβερνητικής και λαϊκής βούλησης. Και ρεαλισμού. Και στοιχειώδους ανάλυσης. Η άρνηση του απεχθούς χρέους δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής ή μιας μπαταχτσίδικης ελληνικής ανεμελιάς, αλλά όρος επιβίωσης του κράτους και της κοινωνίας. Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική, άλλωστε. Και κάμποσες φορές, την τελευταία εξαετία, θυμηθήκαμε το αφοπλιστικά επίκαιρο τσιτάτο του Μαρξ από το Κεφάλαιο, που ξεγυμνώνει τον μύθο του κρατικού χρέους:

«Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι τού λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στoυς σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι’ αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Κι από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματoς ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος».

Κατά τα λοιπά, παραπέμπω στο πλήρες απόσπασμα από τον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου («Για τη λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση») που εξηγεί γιατί πράγματι το υψηλό χρέος είναι πηγή πλούτου για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία ή η Γερμανία, την ώρα που για την Ελλάδα και δεκάδες χώρες, κυρίως του Τρίτου Κόσμου, είναι αιτία αποικιοποίησης και εξαθλίωσης των λαών. Αυτά, τα ξαναδιαβάσαμε τόσες φορές τα τελευταία χρόνια που θα έπρεπε να τα έχουμε αφομοιώσει…

 *Πηγή: rproject.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή