Σήμερα: 25/10/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

----------1111111111111liosis.jpg

Του ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΟΣΗ*

Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ η συζήτηση για το προς τα πού το πάει το κυβερνόν κόμμα είναι υπαρκτή στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς αλλά και σε εκατομμύρια εργαζόμενους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, μπορεί να κάνει τη ρήξη; Το ερώτημα μοιάζει σαφές, αλλά γίνεται καταστροφικά ασαφές, αν δεν προσδιοριστεί η έννοια της ρήξης.  

Η ΡΗΞΗ (ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ)

Η ρήξη δεν είναι έννοια μονοσήμαντη, αλλά προσδιορίζεται κάθε φορά από το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο όπως και από το χρήστη (ή αλλιώς από το ταξικό πρόσημό της). Έτσι, κατά μία εκδοχή ως ρήξη μπορεί να εννοηθεί η αλλαγή του διαχειριστικού παραδείγματος στο πλαίσιο μιας αστικής λογικής. Εντούτοις στο πλαίσιο μιας επαναστατικής λογικής η ρήξη έχει άλλο νόημα. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μερική ρήξη, αν αναφερόμασταν στην εφαρμογή ενός μεταβατικού προγράμματος (προθάλαμου μιας συνολικής κοινωνικής ανατροπής) ή για καθολική ρήξη στην περίπτωση της ίδιας της κοινωνικής επανάστασης. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να εξετάσουμε ποιες από τις εκδοχές πρεσβεύει που μόλις παραθέσαμε. Πριν, όμως, από αυτό είναι κομβικής σημασίας και αλληλένδετο με την απάντησή μας η εξέταση της φύσης του ΣΥΡΙΖΑ.  

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Είναι μάλλον κοινότοπο να πει κάποιος πως τα κόμματα εκπροσωπούν ταξικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα αυτά συχνά εκπροσωπούνται στρεβλά, άλλοτε πάλι ένα κόμμα αλλάζει στρατόπεδο και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί ένα κόμμα να εκπροσωπεί ένα στρώμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν τα εκλογικά του άλματα εκπροσωπούσε κυρίως μια μικροαστική μάζα. Αυτό μπορεί να συναχθεί τόσο από την ταξική ανάλυση της ψήφου όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσο και από την πολιτική του διαδρομή (ευαισθησία σε ζητήματα αστικής δημοκρατίας, αλλά πλήρη αποδοχή του ευρωενωσιακού πλαισίου). Επιπλέον, το πρόγραμμά του δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για άλλα συμπεράσματα.

Όμως, το μικροαστικό στρώμα βρίσκεται ανάμεσα στις δυο βασικές τάξεις. Η ρευστότητά του, το ύψος του εισοδήματος του που παλινδρομεί, το γεγονός ότι ένα μέρος του αναγκάζεται να επιβιώσει και με ιδία δουλειά και με την κάρπωση υπεραξίας, όλα αυτά δε μας επιτρέπουν να μιλήσουμε για τάξη που θα μπορούσε μάλιστα να παίξει έναν αυτόνομο ιστορικό ρόλο. Αργά ή γρήγορα το στρώμα ή μέρος αυτού και το κόμμα που το εκπροσωπεί θα πάρουν θέση. Ο Πουλαντζάς, αν και ευρωκομμουνιστής έκανε μια εύστοχη παρατήρηση λέγοντας πως «οι ενδιάμεσες τάξεις»  δε δύνανται να έχουν αυτοτελή κόμματα.

Σήμερα, η ταξική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμά του και η πρακτική του, δε δημιουργούν κάποια νέα πραγματικότητα. (Πώς μπορεί κανείς να συνάγει συμπέρασμα για την ταξική του σύνθεση; Με έμμεσο τρόπο. Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι περιορισμένη). Δίπλα στα τρία κλασικά κριτήρια θα προσθέταμε κι ένα τέταρτο. Αυτό της στήριξης της κυρίαρχης τάξης απέναντι σε ένα κόμμα. Κι εδώ έχουμε ένα γεγονός. Μία πλειάδα αστών δηλώνουν πλέον τη στήριξη της στη νέα κυβέρνηση.

Αν, λοιπόν, τα πράγματα είναι έτσι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει καμία ριζοσπαστική στροφή και να πραγματοποιήσει την πολιτικοοικονομική τομή στην ελληνική κοινωνία. Μήπως, όμως, μπορεί να κάνει την τομή, έστω με όρους διαχειριστικούς;  

ΠΕΡΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι ακρωτηριασμένη αν έστω κι ακροθιγώς δε δοθεί απάντηση στο γιατί εφαρμόστηκε και εγκαταλείφθηκε το κεϋνσιανό μοντέλο. Όσον αφορά στο γιατί, η απάντηση βρίσκεται στην κρίση του 1929. Η ανάγκη να τονωθεί η ζήτηση, να δοθεί λύση στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, να συγκεντρωθούν κεφάλαια που μόνο το κράτος (συλλογικός καπιταλιστής) μπορούσε να συλλέξει, να δημιουργηθεί ένα καθεστώς κοινωνικής συναίνεσης με το εργατικό κίνημα και να απαντηθεί το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν αυτά που καθιέρωσαν τις ιδέες του Κέυνς μεταπολεμικά. Η κρίση του 1973 σήμανε και τον επιθανάτιο ρόγχο του λεγόμενου κράτους πρόνοιας. Προεξάρχουσας της σχολής του Σικάγου, πρόβαλλε στο ιστορικό προσκήνιο το νέο διαχειριστικό μοντέλο: ο νεοφιλελευθερισμός. Η αιτία; Η πτώση του ποσοστού κέρδους. Η απάντηση; Αποκρατικοποιήσεις, επίθεση στα εργατικά εισοδήματα και στο εργατικό κίνημα, φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο και συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών.

Επομένως, ο νέος τρόπος διαχείρισης δεν ήταν το απότοκο της σκέψης διεστραμμένων μυαλών αλλά ανάγκη του κεφαλαίου να απαντήσει στην κρίση. Η ανάγκη αυτή δεν έχει εκλείψει.  

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑ: ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟ ΛΑΚΤΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΕΫΝΣΙΑΝΙΣΜΟΥ;

Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια προβάλλουν όλο και περισσότερες φωνές που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Δεν πρόκειται για διανοητές ή συλλογικότητες ενταγμένες στη μαρξική λογική, ούτε καν στη μαρξίζουσα, αλλά για δυνάμεις που επαγγέλλονται ένα μείγμα διαχείρισης. Ποιες είναι οι βασικές παράμετροι της πρότασής τους;

α) Ασκούν κριτική στον καζινοκαπιταλισμό. Με άλλα λόγια η κριτική τους στη σφαίρα της παραγωγής κι όχι της κυκλοφορίας είναι χλιαρή ή απούσα (Στίγκλιτς, Τουρέν).

β) Προτρέπουν σε μια επανάληψη του «παλιού καλού κεϋνσιανισμού» με την επανεκκίνηση δημόσιων έργων (Κρούγκμαν, Τουρέν).

γ) Κάνουν γενικές επικλήσεις, σχεδόν με τη μορφή έκθεσης ιδεών για κοινωνική πρόνοια, εξάλειψη της φτώχιας  (Ευρωπαίοι Οικονομολόγοι για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη).

δ) Συμφωνούν με τη διατήρηση ή επαναφορά του «κράτους πρόνοιας» στην υγεία, παιδεία και τις κοινωνικές παροχές (Γκίντενς).

ε) Θεωρούν πως πρέπει να αμβλυνθούν μέχρι εξαφάνισης οι διαφορές βιοτικού επιπέδου μεταξύ των χωρών (Γκάλμπρεϊθ). Αυτό σημαίνει πως δε λαμβάνουν υπόψη τους το γεγονός ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη είναι απαράβατος νόμος στον καπιταλισμό.

Η παραπάνω δέσμη μέτρων δε συνιστά  μία αντιπρόταση στο νεοφιλελευθερισμό. Δεν είναι καν μία επανάληψη του παλιού κεϋνσιανισμού, αφού σε πολιτικό επίπεδο η μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία είχε ακόμη αναφορές στο σοσιαλισμό, ενώ στο οικονομικό επίπεδο πραγματοποιήθηκε ένα εκτεταμένο κύμα κρατικοποιήσεων με μεγάλο τμήμα της βιομηχανίας να ανήκει στον κρατικό τομέα. Πρόκειται για νεοφιλελευθερισμό πασπαλισμένο με ψήγματα κεϋνσιανισμού. Σε μία έκφανση αυτής της «νέας» πρότασης σε πολιτικό επίπεδο, αναφύεται το μείγμα του σοσιαλφιλελευθερισμού στο οποίο  οι ιδέες του φιλελευθερισμού επιχειρείται να συμφιλιωθούν με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Να θυμίσουμε μόνο πως οι ιδέες του φιλελευθερισμού εξέφραζαν τις ιδέες της ανερχόμενης αστικής τάξης την περίοδο της θνήσκουσας φεουδαρχίας με το περίφημο laissez faire. Αυτό το προτεινόμενο μείγμα διαχείρισης στοχεύει στην άρση των αντιφάσεων του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, αλλά και στην αποφυγή κοινωνικών εντάσεων. Άλλωστε όλα τα διαχειριστικά μοντέλα ποτέ δεν είναι «στεγνές» οικονομικές προτάσεις αλλά αποτελούν συνάμα ένα πολιτικό και ιδεολογικό σχέδιο.  

Η ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

[1] Σήμερα δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να ζήσουμε μια επανάληψη του κεϋνσιανισμού.

[2] Το οικονομικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ απέχει πόρρω από το να χαρακτηριστεί ως κεϋνσιανό (π.χ. θα επανακρατικοποιηθεί ο ΟΤΕ;)

[3] Ακόμη κι αν υπήρχαν οι συνθήκες επανάληψης του λεγόμενου κράτους πρόνοιας, οι κοινωνικές και οικονομικές δομές δε θα μεταβάλλονταν (αυτό από την άλλη δε σημαίνει με κανένα τρόπο και σε καμία περίπτωση πως σήμερα το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να παλεύει για μεταρρυθμίσεις βυθιζόμενο σε μία αριστερίστικη αφασία).

[4] Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δανείζεται από την ιδεολογική τράπεζα διανοητών που η σχέση τους με την επαναστατική κοσμοθεωρία είναι αδύναμη ή και ανύπαρκτη. Όταν η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά κάποια ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τότε μετατρέπεται σε ένα ουτοπικό σχέδιο γιατί διακηρύσσει ότι θα αλλάξει την ΕΕ. Εν τέλει ενισχύει τα πάγια αστικά φληναφήματα ότι η ΕΟΚ/ΕΕ αποτέλεσε προϊόν ευγενών ιδεών τύπου Ζαν Μονέ αποκρύπτοντας ότι αποτέλεσε και εξακολουθεί να είναι δημιούργημα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

*  *  *  *

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην είναι μια απλή επανάληψη της προηγούμενης κυβέρνησης. Μπορεί να φιλοξενεί μια πανσπερμία ιδεών κάποιες από τις οποίες είναι κομμουνιστογενείς. Μπορεί να μην ταυτίζεται με τη «μεταμοντέρνα» σοσιαλδημοκρατία. Μπορεί μεγάλα τμήματα εργατικά και λαϊκά να τον στηρίζουν. Όμως σε κάθε περίπτωση η διασπορά αυταπατών σχετικά με τη φύση και το ρόλο του μόνο επιζήμια μπορεί να αποβεί για το κίνημα.

Πηγή: prin.gr

Ετικέτες

.jpg

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ TOY ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΓΟΡΑ» ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟ

ΕΡ: Η πρόταση με τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που συζητά η κυβέρνηση με τους θεσμούς σας βρίσκει σύμφωνο; Υπάρχουν ασάφειες σε ζητήματα όπως τα εργασιακά το ασφαλιστικό κ.α. που προεκλογικά αποτελούσαν κόκκινες γραμμές;

AΠ: Δεν είναι ώρα για προσωπικές απόψεις και τη διατύπωση δημόσιων κριτικών. Το βέβαιον είναι ότι οι περίφημοι «θεσμοί» και κυρίως το γερμανικό κατεστημένο, αντιμετωπίζουν με δογματική προκατάληψη την κυβέρνηση μας και περίπου ως μισο-αποικία τη χώρα μας. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το τι λένε οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά το ότι λέγονται από μια κυβέρνηση που έχει ως κορμό δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς που επιδιώκουν μια ανεξάρτητη και προοδευτική πορεία της χώρας. Αυτό ενοχλεί μέχρι υστερίας τη γερμανική και βαθιά συντηρητικο-νεοφιλελεύθερη Ευρώπη. Μια τέτοια Ευρώπη, όμως, και το γερμανοκατασκευασμένο νόμισμα της, αν συνεχίσουν την ίδια πορεία, δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει εκ βάθρων αντιμετωπίζει την παρακμή και τη διάλυση.  

ΕΡ: Πέρασαν δυο μήνες διαπραγματεύσεων, τα ταμεία έχουν «στραγγίξει». Με αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση πρέπει να συμβιβαστεί βάζοντας τέλος στην ασφυξία ή πρέπει να προχωρήσει στη ρήξη;

ΑΠ: Η κυβέρνηση μας αυτό που πρέπει και οφείλει να κάνει είναι να προχωρήσει με πολύ ταχύτερους ρυθμούς στη συνεπή και σταθερή υλοποίηση των ριζοσπαστικών προγραμματικών δηλώσεων της. Καμία συμφωνία με τους λεγόμενους «θεσμούς» και κανένας «συμβιβασμός» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώσει, να αλλοιώσει ή να βάλει στο «ψυγείο» τις πιο ριζοσπαστικές μας δεσμεύσεις. Η κυβέρνηση μας ή θα είναι μια κυβέρνηση των μεγάλων τομών και προοδευτικών ανατροπών ή δεν θα έχει μέλλον. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αγωνιστήκαμε επί δεκαετίες στην Αριστερά και τους κοινωνικούς αγώνες για να ξεχάσουμε τις αρχές και τις αξίες μας χάρη κάποιων άχαρων και εφήμερων κυβερνητικών θώκων ή για να «χωνευθούμε» κλεισμένοι και περιχαρακωμένοι μέσα στην κρατική γραφειοκρατία και συντήρηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να εφαρμόσει το πρόγραμμα του επιμένοντας αν χρειαστεί, μέχρι τέλους σε όλες τις δυνατές εναλλακτικές λύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει την κακή τύχη, που είχαν άλλα ριζοσπαστικά κόμματα, που μεταλλάχθηκαν μέσα στη νομή της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται και θα προχωρήσει σε ένα δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης του.

EΡ: Ο κ. Σαμαράς κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι δεν μπορεί να περάσει μια συμβιβαστική συμφωνία με τους εταίρους και πιστωτές λόγω των εσωκομματικών αντιδράσεων. Υπάρχει ενδοκομματικό και ενδοκυβερνητικό θέμα αν υποχωρήσει η κυβέρνηση;

ΑΠ: Η κυβέρνηση δεν πρέπει και δεν θα ενδώσει στις νεοφιλελεύθερες σειρήνες και στους κράχτες που επιθυμούν τη μετάλλαξη της. Οι αγκαλιές του κατεστημένου, της ολιγαρχίας του πλούτου και των δυνάμεων της διαπλοκής δεν είναι καθόλου αναπαυτικές αλλά πνιγηρές και δηλητηριώδεις. Η κυβέρνηση μας θα πρέπει να έχει ως αμετάθετο στόχο τη ριζική αλλαγή του συστήματος και ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό πρότυπο ανάπτυξης που θα είναι ταυτόχρονα αποδοτικό και δίκαιο και θα έχει ως προοπτική ένα σύγχρονο και βιώσιμο σοσιαλισμό. Η κυβέρνηση μας δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις δεσμεύσεις της εξαιτίας άθλιων εκβιασμών και παραπλανητικών  διλημμάτων, όχι για λόγους ενδοκομματικής πίεσης αλλά γιατί μια τέτοια υποχώρηση θα αντιπροσώπευε ένα πραγματικό «βατερλώ» για την ίδια και κυρίως για τον τόπο μας. Διανύουμε, ίσως, την τελευταία ευκαιρία και δεν υπάρχει περιθώριο να την αφήσουμε να χαθεί.

EΡ: Αν δεν υπάρξει «έντιμος συμβιβασμός» προσφυγή στο λαό; Με εκλογές η δημοψήφισμα;

AΠ: Προσφυγή στο λαό με εκλογές έγινε πρόσφατα και ο ελληνικός λαός μας έδωσε σαφή εντολή ριζοσπαστικής ανατροπής. Προσφυγή στο λαό γίνεται, επίσης, με ποικίλους άλλους τρόπους καθημερινά και κυρίως με την επαφή μας με τα λαϊκά στρώματα και αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι διευρύνεται συνεχώς  η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία η οποία μας ζητά να πάμε ριζοσπαστικά και μπροστά, ανυποχώρητοι στο πρόγραμμα μας και να μην οπισθοχωρήσουμε και αναδιπλωθούμε.

EΡ: Τα ανοίγματα για δανεισμό από το Ιράν ή την Κίνα αλλά και η ενεργειακή προσέγγιση με τη Μόσχα βρίσκονται σε αντίθεση με τις επιλογές των Ευρωπαίων αλλά και υπερατλαντικών συμμάχων. Είναι κινήσεις διαπραγματευτικής πίεσης ή πολιτική επιλογή;

ΑΠ: Το ταξίδι μου στη Μόσχα πιστεύω ότι μπορεί να ανοίξει ένα νέο ιστορικό κεφάλαιο όχι μόνο στις ενεργειακές αλλά και στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία, πράγμα που θα αλλάξει την εικόνα στην περιοχή μας και την Ευρώπη. Αυτό το νέο κεφάλαιο στις ελληνορωσικές σχέσεις είναι δυνατόν να κατοχυρωθεί και να επισφραγιστεί με τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν στη Μόσχα στις  8 Απριλίου. Η διεύρυνση των διεθνών ερεισμάτων της χώρας και η πολυεπίπεδη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με βάση το εθνικό μας συμφέρον συνιστά αδιαπραγμάτευτη πολιτική επιλογή της κυβέρνησης μας και όχι σημαία ευκαιρίας.

EΡ: Προεκλογικά ξεκαθαρίζατε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν κόκκινη γραμμή. Τώρα η κυβέρνηση ανοίγει τη συζήτηση για 14 αεροδρόμια, τα λιμάνια παρόχους ενέργειας μέχρι και το Ελληνικό. Αυτό δεν συνιστά υπαναχώρηση;

ΑΠ: Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών επιχειρήσεων και ακινήτων «φιλέτων», δεν πρόκειται να γίνουν και σας διαβεβαιώ γι αυτό. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα υπό εκποίηση και υπό παράδοση.

ΕΡ: Πως σχολιάζετε το άρθρο του Γιάννη Πανούση στα ΝΕΑ;

AΠ: Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δηλώσεις ή αρθρογραφία συναδέλφων μου. Μερικές φορές, μάλιστα, η σιωπή είναι το προτιμότερο σχόλιο.

ΕΡ: Είχατε δεσμευθεί για μειώσεις τιμολογίων της ΔΕΗ. Πότε θα υλοποιηθεί χρονικά αυτή σας η δέσμευση;  

ΑΠ: Όπως θα γνωρίζετε έσπευσα από την πρώτη στιγμή να ακυρώσω τις αυξήσεις στα ηλεκτρικά τιμολόγια που επέβαλε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Αυτήν την ώρα εγκαθίσταται στη ΔΕΗ η νέα διοίκηση της, την οποία επέλεξε η κυβέρνηση μας και σε συνεργασία μαζί της  θα εκπονήσουμε γρήγορα ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, που ως έναν από τους πιο βασικούς στόχους του θα έχει της σταδιακή μείωση των υπέρογκων τιμολογίων στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα οποία ενσωματώνονται ποικίλες χρεώσεις.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες

euro_working_group.jpg

ΟΙ ‘’ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ’’ ΒΥΣΣΟΔΟΜΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ''ΠΟΤΑΜΙ'' ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ

Η Iskra παραθέτει χωρίς κρίσεις και σχόλια, δημοσίευμα των Financial Times το οποίο αναφέρεται στους σχεδιασμούς αξιωματούχων της ΕΕ σχετικά με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:

O εκνευρισμός των ευρωπαϊκών αρχών με την Ελλάδα έχει γίνει τόσο μεγάλος που μια αλλαγή στην τρέχουσα σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όσο δύσκολη και αν είναι, έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης στα περιθώρια των διαπραγματεύσεων.

Πολλοί αξιωματούχοι, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, έχουν υποστηρίξει σε ιδιωτικές συζητήσεις πως μόνο μια απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ξεφορτωθεί το ακροαριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επιτρέψει την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Το σκεπτικό είναι να δημιουργήσει ο κ. Τσίπρας ένα νέο συνασπισμό με το παραδοσιακό κεντροαριστερό κόμμα της Ελλάδας, το δοκιμαζόμενο ΠΑΣΟΚ, και με Το Ποτάμι, το νέο κεντροαριστερό κόμμα που συμμετείχε για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο.

«O Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει να θέλει να είναι πρωθυπουργός ή ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ» δήλωσε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος. Ανώτατος αξιωματούχος υπουργείου Οικονομικών της ευρωζώνης πρόσθεσε: «H κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να επιβιώσει». Μέλη της μετριοπαθούς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχονται πως υπάρχει πρόβλημα με την Αριστερή Πλατφόρμα, την επίσημη εσωτερική αντιπολίτευση που αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του κόμματος και ελέγχει αρκετούς βουλευτές για να ρίξει την κυβέρνηση αν αποστατούσαν σε ψηφοφορία στην βουλή.

«Είμασταν περισσότερο μια ομάδα συζήτησης παρά ένα πολιτικό κόμμα, οπότε είναι δύσκολο να δημιουργηθεί ένα σύστημα κομματικής πειθαρχίας» ανέφερε αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ. «Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως είμαστε στην εξουσία λιγότερο από 100 ημέρες».

Υπό την ηγεσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ενός προσώπου τόσο δημοφιλούς στο κόμμα, όσο και ο πρωθυπουργός, τα μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας λένε πως θα βάλουν βέτο στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για τις οποίες πιέζουν οι πιστωτές της Ελλάδας στον τελευταίο γύρο διαπραγματεύσεων.

Ωστόσο, αν και ο κ. Τσίπρας έχει υιοθετήσει μια πιο μετριοπαθή στάση στις επαφές με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, είναι πολύ νωρίς να αναμένει κανείς από αυτόν να διακινδυνεύσει μια ανοιχτή σύγκρουση με την αριστερή πτέρυγα, σύμφωνα με παρατηρητές στην Αθήνα.

Για να κερδίσει την στήριξη του ΠΑΣΟΚ και Του Ποταμιού, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ξεφορτωθεί και τον εκ δεξιών εταίρο του, τους εθνικιστές Ανεξάρτητους Έλληνες.

«Θα ήταν επιθυμητό να κατευθυνθούμε σε ένα πιο συνεκτικό φιλο-ευρωπαϊκό κεντροαριστερό συνασπισμό σε σύγκριση με αυτήν την αδόκιμη ένωση ριζοσπαστικής αριστεράς και λαϊκιστικής δεξιάς» σημείωσε ο Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στην ΑΣΟΕ. «Αλλά είναι ακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο».

Αξιωματούχοι της ευρωζώνη επιμένουν πως δεν προσπαθούν να επιβάλλουν μια αλλαγή στην ελληνική κυβέρνηση, είναι προσεκτικοί σε τέτοια ζητήματα μετά τις κατηγορίες ότι η ΕΕ συνέβαλε στην λήξη της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου στην αρχή της κρίσης και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο τέλος του 2011.

Παραδέχονται όμως ότι την οργή τους για την αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα να διαλέξει μεταξύ των απαιτήσεων της Αριστερής Πλατφόρμας για πλήρη απόρριψη του προγράμματος διάσωσης και μιας ποιο πραγματιστικής θέσης που θα περιλαμβάνει μια προσέγγιση σε ποιο κεντρώους πιθανούς πολιτικούς συμμάχους στο κοινοβούλιο.

Στην Αθήνα, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως απρόθυμος να αποκαλύψει την μετριοπαθή πλευρά του. «Τα μηνύματα που στέλνει μπερδεύουν, αλλά κάποιες κινήσεις δείχνουν προς μια σημαντική μεταστροφή στην πολιτική», δηλώνει ο Αρης Χατζής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. «Υπάρχει ένα αφήγημα στην Ελλάδα και ένα άλλο περισσότερο συνεργασίας όταν βγαίνει στο εξωτερικό».

Εμπόδια παραμένουν σε όποια προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι. Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται από την πλειοψηφία των υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος του παλαιού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που γονάτισε την ελληνική οικονομία και μετά απέτυχε να προωθήσει μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιπρόσθετα το κόμμα είναι σε αναταραχή μετά το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές του Ιανουαρίου και νέος ηγέτης μπορεί να μην αναδειχτεί για αρκετούς μήνες.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης, ηγέτης του Ποταμιού, δήλωσε πως είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μόνο αν ο Τσίπρας συμφωνήσει να κάτσει και να διαπραγματευτεί ένα κοινό πρόγραμμα.

Ο εκνευρισμός της Ευρωζώνης έχει απλωθεί και σε ότι αφορά τις σχέσεις με τον Γιανη Βαρουφάκη, τον χαρισματικό υπουργό Οικονομικών που θεωρείται ότι είναι «χαλαρός» αναφορικά με το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι συχνά κάνει διαλέξεις προς τους εταίρους του στις συναντήσεις, μια τάση που τον έχει αποξενώσει ακόμα και πιθανούς συμμάχους.

Με τις συνομιλίες για τη διάσωση να κινούνται με ρυθμούς χελώνας και την ώρα της κρίσης να πλησιάζει, ο Γ. Βαρουφάκης πέταξε στην Ουάσινγκτον την Κυριακή για συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ.

Ο υπουργός Οικονομικών ζήτησε τη συνάντηση για να καθησυχάσει την Λαγκάρντ ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να πληρώσει τη δόση των 450 εκατ. ευρώ αυτή την εβδομάδα, παρά την πίεση ρευστότητας, αλλά επίσης για να στείλει ένα μήνυμα ότι παραμένει επικεφαλής των συζητήσεων για τη διάσωση.

Προσπάθειες να παρακαμφθεί ο Γιάνης Βαρουφάκης έχουν κατά καιρούς ενσκήψει στην επικαιρότητα. Ο M. Noonan, ιρλανδός υπουργός Οικονομικών, υποστήριξε τον προηγούμενο μήνα ότι οι διαπραγματεύσεις αφαιρέθηκαν από τον Βαρουφάκη και τις ανέλαβε ο Γιάννης Δραγασάκης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που κάποιοι θεωρούν περισσότερο πραγματιστή.

Παρά τη συνεχιζόμενη εγχώρια δημοτικότητα του Τσίπρα, η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ θα υποχωρήσει καθώς συνεχίζει να κάνει παραχωρήσεις στους εταίρους και η πίεση της ρευστότητας χειροτερεύει. Ενας ηγέτης της αντιπολίτευσης προέβλεψε ότι το κλίμα στους ψηφοφόρους θα αλλάξει σε ένα δυο μήνες.

Άλλοι είναι λιγότερο σίγουροι. Ένας, ενήμερος για την στάση της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις, δήλωσε ότι αυξάνουν οι ανησυχίες στις Βρυξέλλες πως αν οι συνεχιζόμενη κατάσταση οδηγήσει την Ελλάδα στο να επιβάλει κεφαλαιακούς ελέγχους για να αποτρέψει ένα bank run, αυτό θα ενισχύσει το ΣΥΡΙΖΑ αντί να προκαλέσει απογοήτευση στους ψηφοφόρους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες

delastik_giorgos_179_230.jpg

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Μαινόμενος και χθες εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα ο γερμανικός, ο αγγλικός, ο αμερικανικός, ως και ο γαλλικός Τύπος εξαιτίας του ταξιδιού του Ελληνα πρωθυπουργού στη ρωσική πρωτεύουσα. «Ηλίθιες (!)» χαρακτήρισε τις ελληνικές απαιτήσεις για πολεμικές αποζημιώσεις ο σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Περιττό να τονιστεί φυσικά ότι οι κατάπτυστες δηλώσεις του Γκάμπριελ βρήκαν τη θέση τους στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας της γερμανικής ελίτ «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία είχε δύο επιπλέον άρθρα και ένα δηλητηριώδες σχόλιο εναντίον της Ελλάδας. «Οι Ελληνες βάζουν αυτούς που τους δίνουν λεφτά στο εδώλιο του κατηγορουμένου - Ζητούν όμως παρ' όλα αυτά περαιτέρω βοήθεια» ήταν οι τίτλοι του ενός άρθρου. «Ναι, απλώς ηλίθιες» ήταν ο τίτλος του δηκτικού σχολίου, το οποίο έφτανε μέχρι του σημείου να χαρακτηρίζει το αίτημα των αποζημιώσεων ως... «προσπάθειες εκβιασμού»!

Οι Αγγλοι των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» μας... χρεοκόπησαν ως χώρα για μια ακόμη φορά χθες και μας άφησαν και χωρίς μετρητά για να μάθει ο Τσίπρας να πηγαίνει στη Μόσχα! «Το φάσμα του Grexit επιστρέφει, καθώς προβάλλει η εξόφληση» ήταν ο τίτλος του ενός άρθρου. «Η Ελλάδα προορίζεται να ξεμείνει από ρευστό χωρίς μεταρρυθμίσεις» ήταν ο τίτλος του άλλου ρεπορτάζ, που και τα δύο δημοσιεύθηκαν χθες. Μακροσκελέστατο το κύριο άρθρο και των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» με τίτλο ουδέτερο - «Ο κ. Τσίπρας επισκέπτεται τον κ. Πούτιν» - αλλά περιεχόμενο γεμάτο με συγκαλυμμένες απειλές. «Θα ήταν θρίαμβος δημοσίων σχέσεων για τον κ. Πούτιν, αν ο κ. Τσίπρας δημοσίως επέκρινε τις κυρώσεις ευρισκόμενος στη Μόσχα» υπενθυμίζοντας ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει «αδιέξοδες» τις αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, στις οποίες οι ΗΠΑ είναι αυτές που έχουν υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να επιβάλουν.

«Αν ο κ. Τσίπρας φανεί να κλείνει συμφωνίες με τον κ. Πούτιν ή να τον υποστηρίζει όταν η ΕΕ προσπαθεί να διατηρήσει ένα ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να αποξενώσει παραπέρα τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες... Ο κ. Τσίπρας πρέπει να είναι προσεκτικός να μην αφήσει να χρησιμοποιηθεί για να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα» καταλήγει το κύριο άρθρο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης»! Αν είναι δυνατόν, οι Αμερικανοί να υπερασπίζονται την... «ευρωπαϊκή ενότητα»!

Τι άλλο θα δουν άραγε τα μάτια μας σε αυτό το ρεσιτάλ υποκρισίας; «Η Ευρώπη φοβάται ότι η Ρωσία θα ζητήσει από την Ελλάδα να την υποστηρίξει, αντιτιθέμενη (σ.σ. η Αθήνα) στις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εδώ κι έναν χρόνο» έγραφε σε έναν τίτλο της και η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ». Μέσα στο κλίμα αυτό και προσπαθώντας να το αποδομήσει, κινήθηκε και έκανε δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα. «Η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους! Είναι κυρίαρχη χώρα που ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση, τηρώντας πάντα τις διεθνείς δεσμεύσεις της, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών» δήλωσε ο πρωθυπουργός, αποσπώντας μάλλον χαμόγελα συγκατάβασης παρά ειλικρινούς συμφωνίας.

Πώς «η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους» όταν η κυβέρνησή της είναι υποχρεωμένη να θέτει κάθε απόφασή της στην έγκριση των Γερμανών και τυπικά της ΕΕ, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται από τους Ευρωπαίους όλες σχεδόν οι κυβερνητικές προθέσεις; Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε σίγουρα χωρίς επιτυχία να εμφανίσει την Ελλάδα ως δήθεν ισότιμο μέλος της ΕΕ. Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ, ο πρωθυπουργός απάντησε: «Κανείς δεν μπορεί να μας πετάξει έξω από το καράβι. Είμαστε συνεπιβάτες και συνιδιοκτήτες στο καράβι. Δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας πετάξει έξω. Αν αρχίσει ο ένας να πετάει τον άλλον έξω, το καράβι θα πάει στα βράχια».

Λυρικό βέβαια το φραστικό σχήμα, αλλά ελάχιστα πειστικό. Εν πάση περιπτώσει, αλλού βρίσκεται η ουσία. Το διμερές εμπόριο Ρωσίας - Ελλάδας κατά το 2014 υπέστη μείωση... 40% (!) όπως ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Αιτία ήταν οι αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, οι οποίες οδήγησαν στα ρωσικά αντίμετρα απαγόρευσης εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από την ΕΕ. Σχεδόν εκμηδενίστηκαν δηλαδή οι ελληνικές εξαγωγές προς τη Ρωσία. Αυτή ήταν η αιτία της κατάρρευσης του διμερούς εμπορίου, γιατί φυσικά η Ελλάδα συνεχίζει να προμηθεύεται περίπου το 60% του φυσικού αερίου που καταναλώνει από τη Ρωσία...  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή