Σήμερα: 25/10/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

emmu_khristoula-218037.jpgΈμμυ Χριστούλα

Ανοιχτή επιστολή της κόρης του αυτόχειρα, που έδωσε τέλος στη ζωή του στο Σύνταγμα, κ. Έμμυς Χριστούλα, δημοσιογράφου

sintagmaxristoulas.jpg

«Δίπλα στα ονόματα του κ. Μπεγλίτη, του κ. Κουκουλόπουλου και άλλων διάσημων τηλεοπτικών πραιτοριανών, που πριν τρία χρόνια ενοχλήθηκαν σφοδρά από την πολιτική πράξη του Δημήτρη Χριστούλα, καθώς έσπαγε τη σιωπή της γενικευμένης κοινωνικής αυτοχειρίας που ήθελαν να επιβάλλουν στην ελληνική κοινωνία, προστίθεται τώρα και αυτό της Λιάνας Κανέλλη.

Με τη γνωστή παραληρηματική της λεξιθηρία, δύο μέρες ακριβώς μετά την επέτειο των 3 χρόνων από τη δημόσια αυτοκτονία του, πρόσβαλλε βάναυσα τη μνήμη του.

Έτσι γίνεται όταν δεν εντρέπεσαι. Εκτρέπεσαι. Παρεκτρέπεσαι…

Δε θα παραθέσω τις λερές λέξεις με τις οποίες έντυσε τον κανιβαλισμό της, καθώς δεν μπορούν να βρίσκονται ούτε καν στην ίδια αράδα με το όνομα ενός ανθρώπου που υπήρξε στρατευμένος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Θα αναγκαστώ όμως να ειπώ ότι ο Χριστούλας δεν ήταν ο κακόμοιρος ανθρωπάκος που δεν άντεξε και έφυγε εν κρυπτώ στην αδιέξοδη απελπισία κάποιου ιδιωτικού χώρου, όπως η κ. Κανέλλη θέλησε να τον παρουσιάσει.

Οι χιλιάδες των συμπολιτών μας, οι χιλιάδες πολίτες από την Ευρώπη, διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης κατάλαβαν το αυτονόητο.

Το αυτονόητο που δεν μπόρεσε να καταλάβει η Λιάνα Κανέλλη, αφού η πολιτική της εμπάθεια, η μικροπολιτική της μιζέρια, η παντελής έλλειψη πολιτικής κουλτούρας, αλλά και η πλήρης άγνοιά της ιστορίας των κινημάτων, την εμποδίζουν.


Οι πολίτες κατάλαβαν και τον ύψιστο συμβολισμό μιας πράξης ανοικτής, δημόσιας, ενώπιον του Δήμου και του ελληνικού κοινοβουλίου, αλλά και το περιεχόμενο του ιδιόχειρου σημειώματος, στο οποίο χρησιμοποιεί απαγορευμένες λέξεις για τον πολιτικό καθωσπρεπισμό μιας κυρίας που έχει τόση σχέση με τον κομμουνισμό, όση είχε και με τα υπόλοιπα κόμματα, στα οποία ως πολιτικός χαμαιλέων προσέτρεχε για να την εντάξουν στις γραμμές τους.

Η Λιάνα Κανέλλη δεν κατάλαβε για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Όταν το αξιακό πολιτικό σου σύστημα είναι ένα λάστιχο που τεντώνεται και μαζεύεται ανά δεκαετία, αναλόγως του ποιος σου προσφέρει πολιτική ασυλία, πώς να καταλάβεις τη θυσία του Κώστα Γεωργάκη;

Άλλωστε τότε η κ. Κανέλλη πρέπει να… διάβαζε και δεν κατάλαβε ότι για κάποιους η αυτοκτονία φαντάζει αυτονόητη όχι σα φυγή, αλλά σαν πράξη που θρυμματίζει τη σιωπή, σαν πράξη που ερεθίζει τη συνείδηση, που ενισχύει την ευθύνη των πολιτών ως χειριστών και συμμετεχόντων του δημόσιου χώρου, σαν πράξη που ενδεχομένως γίνει το εργαλείο για την ίδια τη ζωή.

"Το σπάραγμα της ζωής που ζητάει να ζήσει" το περιγράφει ο Γιάννης Ρίτσος, αλλά τούτος ο ποιητής πέφτει βαρύς και πολύ κομμουνιστής, όταν για δεκαετίες παρέα σου είναι η αυλή των κολάκων της κ. Λιάνη – Παπανδρέου, ο Κώστας Κυδωνιάτης και προσφάτως ο ΄΄ γεννημένος αντικομμουνιστής ΄΄ Μπαλτάκο


"Απ΄ όλα όσα έχουν γραφτεί αγαπώ μόνον αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του. Γράφε με αίμα και θα νιώσεις ότι το αίμα είναι πνεύμα." 


Αυτό το τόσο απλό κατάλαβαν και όλα τα μέλη της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που το Σάββατο απέτισαν φόρο τιμής σε ένα σύντροφό τους, αφού ο Δημήτρης Χριστούλας υπήρξε δραστήριο μέλος της Επιτροπής για την πρωτοβουλία ελέγχου του δημόσιου χρέους, από το 2011.


Φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που πέθανε όπως έζησε, σκεφτόμενος πολιτικά.


Ψιλά γράμματα αυτά για τη Λιάνα Κανέλλη.

Ψιλά γράμματα η πολιτική ως οντολογική έννοια, που ενυπάρχει και που συστήνει αδιάκοπα τον τρόπο που ζεις και τον τρόπο που φεύγεις.



Ψιλά γράμματα η συν-τροφικότητα .

Τρέφει ο ένας τον άλλον και τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλον, έλεγε ο Μακρονησιώτης παππούς μου, γιατί οι κομμουνιστές είναι "ένα κράμα από ήθος Τσε, εντιμότητα Πλουμπίδη και αυτοκτονικό πείσμα Άρη Βελουχιώτη".


Σύντροφοι και φίλοι του ΚΚΕ, σεις που το μόνο που διαθέτετε είναι οι καλύβες σας και οι πεζούλες σας, σεις τιμήσατε έμπρακτα τον Δημήτρη Χριστούλα.

Γιατί σεις ξέρετε χρόνια τώρα ότι  "ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του".


Έμμυ Χριστούλα»

Ετικέτες

kkeresta.jpg

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Δεν τους φτάνει ότι διαλύουν το ΚΚΕ, δεν τους αρκεί ότι στο όνομα του κόμματος και της προλεταριακής επανάστασης επιτίθενται στην κομματική ιστορία για να ξεριζώσουν την ιστορική συνείδηση των κομμουνιστών, έχουν το θράσος να ζητούν και τα ρέστα. Στον πασχαλιάτικο Ριζοσπάστη δημοσιεύτηκε ένα δισέλιδο το οποίο υπογράφει το μέλος του τμήματος ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ Κώστας Σκολαρίκος. Τίτλος του κειμένου του: «Για την έκδοση ‘‘Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-41’’- Μια πρώτη απάντηση σε αστικές και οπορτουνιστικές επιθέσεις». Περί τίνος πρόκειται; Περί μιας δήθεν απάντησης η οποία τσουβαλιάζει τα όσα έγραψαν το ΕΘΝΟΣ και η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ για την εν λόγω έκδοση με τα όσα έγραψε ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Ποιος ο στόχος; Να εμφανιστεί ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ότι ταυτίζεται με τον αστικό Τύπο ή το αντίστροφο που είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα. Παλιά η μέθοδος. Την έχει χρησιμοποιήσει κατά κόρον ο ταξικός αντίπαλος και η Ασφάλεια σε βάρος του κόμματος και των κομμουνιστών. Καθείς εφ’ ω ετάχθη…

Με πρόσχημα τον αστικό Τύπο χτυπάνε το ΚΚΕ και το Ν. Ζαχαριάδη

Ας περάσουμε όμως στο προκείμενο. Τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ και του ΕΘΝΟΥΣ ανέφεραν ότι η έκδοση του τμήματος ιστορίας της ΚΕ για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο αναιρεί τις παλιότερες εκτιμήσεις του κόμματος για το ιστορικό πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη αναφορικά μ’ εκείνον τον πόλεμο, το οποίο τώρα- από την ηγεσία του ΚΚΕ- θεωρείται ότι ήταν λανθασμένο. Είναι αλήθεια ή ψέματα κάτι τέτοιο; Γράφουν ψέματα οι εν λόγω εφημερίδες ή γράφουν κάτι που είναι γεγονός; Σ’ αυτό το ζήτημα ο Κ. Σκολαρίκος σφυρίζει αδιάφορα. Αντί να απαντήσει ευθέως και να αποδεχτεί το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ αποκηρύσσει το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη, προτίμησε να μας θυμίζει τι έγραφαν οι συντάκτες του ΕΘΝΟΥΣ και της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (Π. Τσούτσιας και Φ. Παπούλιας αντίστοιχα) όταν το σημερινό ΚΚΕ αποκαθιστούσε τον Ζαχαριάδη το 2011!!!

Επειδή όμως δεν μπορούσε να αποφύγει μια απάντηση επί της ουσίας, έδωσε την παρακάτω: Οι εν λόγω συντάκτες του ΕΘΝΟΥΣ κα της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ «αποκρύπτουν τις δεκάδες σελίδες της έκδοσης (σ.σ. ‘‘Το ΚΚΕ ΣΤΟΝ ΙΤΑΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ 1940- 1941’’) στις οποίες αναλύεται λεπτομερώς ότι ο Ν. Ζαχαριάδης δεν έγραψε ένα αλλά τρία γράμματα για τον ιταλοελληνικό πόλεμο… Αποκρύπτουν το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ν. Ζαχαριάδης, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο, έγραψε ότι χωρίς το σκεπτικό των επόμενων γραμμάτων το Α' γράμμα καταντούσε ένα ‘‘σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο..». Δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, ο Κ. Σκολαρίκος μας λέει ότι το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη δεν έχει καμία αυτοτέλεια από τα άλλα δύο που ακολούθησαν. Ότι αποκομμένο από τα άλλα δύο που ακολούθησαν δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα «σοσιαλπατριωτικό - προδοτικό ντοκουμέντο» κι ότι έτσι το είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο Ζαχαριάδης!!! Άρα ο Ζαχαριάδης τοποθετήθηκε σοσιαλπατριωτικά και προδοτικά στο πρώτο του γράμμα όταν ακόμα δεν είχε συντάξει τα άλλα δύο (σημειωτέον ότι το δεύτερο γράμμα φέρει ημερομηνία 26/11/1940 και το τρίτο 15/1/1941)

Εδώ τρία πράγματα μπορούν να συμβαίνουν: Ή ο Κ. Σκολαρίκος και η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ θεωρούν πως απευθύνονται σε ηλίθιους ή οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και τι γράφουν ή η προβοκάτσια και η πλαστογραφία έχει γίνει δεύτερη φύση τους. Ας διαλέξουν οι ίδιοι τι τους ταιριάζει περισσότερο. Εμείς θα αρκεστούμε στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας την οποία, οι εν λόγω κύριοι, κακοποιούν βάναυσα.

Η ιστορική αλήθεια λέει τούτο: Ουδέποτε ο Ζαχαριάδης έγραψε έτσι γενικά και αόριστα- όπως ισχυρίζεται ο Κ. Σκολαρίκος και οι υποβολείς του- ότι «χωρίς το σκεπτικό των επόμενων γραμμάτων το Α' γράμμα καταντούσε ένα ‘‘σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο’’». Αντίθετα, κατηγόρησε την Προσωρινή Διοίκηση (δηλαδή την χαφιέδικη καθοδήγηση του ΚΚΕ που είχε στήσει ο Μανιαδάκης) ότι χρησιμοποιούσε το πρώτο γράμμα του κατά τέτοιο τρόπο που να καταντάει «σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο». Ας δούμε πώς ακριβώς είχαν τα ιστορικά γεγονότα.

Το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 31/10/1940 και δημοσιεύτηκε στον Τύπο στις 2/11/1940, δηλαδή με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Σ’ εκείνο το γράμμα ο Ζαχαριάδης χαρακτήριζε τον πόλεμο από μεριάς της Ελλάδας εθνικοαπελευθερωτικό και αντιφασιστικό. Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά την μαρξιστική θεωρία για τους πολέμους γνώριζε άριστα πως ένας πόλεμος, στην εξέλιξή του, μπορεί να τροποποιηθεί και να αλλάξει χαρακτήρα. Αυτό ακριβώς συνέβηκε και με τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Η ιταλική επίθεση αποκρούστηκε από τον ελληνικό στρατό, αλλά η κυβέρνηση Μεταξά αντί να επιδιώξει τον τερματισμό του πολέμου και μια δίκαιη ειρήνη συνέχισε να πολεμά με στόχους εντελώς διαφορετικούς από τους αρχικούς. Η κατάσταση άρχισε να αντιστρέφεται. Τα ελληνικά στρατεύματα προέλαυναν στην Αλβανία και η εθνικιστική και σοβινιστική προπαγάνδα της μεγάλης ιδέας για την μεγάλη Ελλάδα έδιναν κι έπαιρναν στο εσωτερικό της χώρας. Κάποιοι ονειρεύονταν να μπουν στην Ρώμη. Σ’ εκείνες τις συνθήκες (όπου ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεσπάσει) και με τα δεδομένα που είχαν δημιουργηθεί (οι περιοχές της Αλβανίας έπεφταν η μία μετά την άλλη στα χέρια του ελληνικού στρατού), ο εθνικισμός και ο σοβινισμός της μεταξικής δικτατορίας δεν εξυπηρετούσε την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας αλλά τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού. Ο εθνικοαπελευθερωτικός - αντιφασιστικός πόλεμος του ελληνικού λαού είχε μετατραπεί σε προέκταση του ιμπεριαλιστικού πολέμου των αγγλογάλλων.

Ο Ν. Ζαχαριάδης είδε έγκαιρα αυτή την αλλαγή κι έτσι μέσω της Προσωρινής Διοίκησης (την οποία αξιοποιούσε χωρίς να εμπιστεύεται), στις 26-11-1940, έστειλε το δεύτερο γράμμα του το οποίο έλεγε: «Ολόκληρος ο Λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Με το αίμα του ο Λαός εξασφάλισε τη Λευτεριά και την Ανεξαρτησία του. Έξω απ’ αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπεράσπισε αποτελεσματικά την Ανεξαρτησία και την Εθνική Λευτεριά του, σήμερα ένα μονάχα πράμα θέλει, ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους: 1) Να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 του Οχτώβρη 1940, δίχως καμμιά εδαφική-οικονομική-πολιτική ζημιά σε βάρος της Ελλάδας. 2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν όλες απ’ τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας. Με βάση τους δυο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως απ’ την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό είνε σήμερα το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρο. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι μόνον η ΕΣΣΔ σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας-Βουλγαρίας-Τουρκίας. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δίχως κυρώσεις, και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον εθνικό-αμυντικό-απελευθερωτικό χαρακτήρα του πολέμου που κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δεν παλαίψουμε για μια έντιμη ειρήνη, ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει καταχτητικός, και τότε θάχει αντίθετο το λαό».

Στο ίδιο πνεύμα, ο Ν. Ζαχαριάδης, έστειλε στην Προσωρινή Διοίκηση και ένα σχέδιο πολιτικής απόφασης με την απαίτηση και τα δύο (το δεύτερο γράμμα του και το σχέδιο απόφασης) να δημοσιευτούν. Η Προσωρινή Διοίκηση- όπως ήταν φυσικό αφού ήταν όργανο της Ασφάλειας και της Δικτατορίας του Μεταξά- αποσιώπησε εντελώς τη νέα γραμμή που έβαζε ο Ζαχαριάδης και συνέχισε να προβάλει ως πολιτική του ΚΚΕ το πρώτο γράμμα του ηγέτη του κόμματος. Δηλαδή, στην πράξη, διακήρυσσε πως η πολιτική του κόμματος έπρεπε να είναι ίδια ανεξαρτήτως αν ο ελληνικός στρατός προστάτευε τα σύνορα της χώρας όπως συνέβαινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ή αν είχε καταλάβει μεγάλες εκτάσεις της της Αλβανίας, επιδιώκοντας να καταλάβει κόμη περισσότερες, όπως συνέβαινε στις 26 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Μια τέτοια πολιτική πρακτική δεν μπορούσε παρά να βρει αντίθετο τον τότε Γ.Γ. της ΚΕ του Κόμματος, ο οποίος σε γράμμα του προς την Προσωρινή Διοίκηση με ημερομηνία 6-1-1941, έγραψε ανάμεσα σε άλλα: «έχετε υποχρέωση τιμής τη γνώμη μου αυτή, δηλ. το ανοιχτό γράμμα που δεν δημοσιεύσατε, το σχέδιο απόφασης που σας πρότεινα και πιστή απόδοση αυτού εδώ του γράμματος να τα δημοσιεύσετε στο ‘‘Ριζ(οσπάστη)’’ συνοδεύοντάς τα με όλες τις αντιρρήσεις σας κ.τ.λ. αν δεν πειστείτε ότι έχω δίκηο. (Κοκορεύεστε ότι ανακαλύψατε το ‘‘νέο’’, και όμως δεν βλέπετε το ΝΕΟ στην κατάσταση που επιβάλλει τη στροφή που σας προτείνω. Δίχως τη στροφή αυτή και το ‘‘ανοιχτό γράμμα’’ μου της 31.Χ καταντά ένα σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο. Έχετε υποχρέωση τιμής να κάνετε αμέσως τις δημοσιεύσεις που ζητώ πιο πάνω. Αλλοιώς θα πεισθώ τελειωτικά ότι πίσω απτήν Π.Δ. κρύβεται ύποπτη βρωμοδουλειά του Μανιαδάκη και της ασφάλειας».

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Η σημερινή όμως ηγεσία του ΚΚΕ- μέσω του εντολοδόχου της Κ. Σκολαρίκου- όχι μόνο την αποκρύβει, όχι μόνο την διαστρεβλώνει και την πλαστογραφεί αλλά κάνει και κάτι πολύ χειρότερο. Το ξεσκέπασμα που ο Ν. Ζαχαριάδης κάνει- σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες- στη χαφιέδικη Προσωρινή Διοίκηση, το ξεσκέπασμα που κάνει στη βρωμοδουλειά, σε βάρος του ΚΚΕ, της Ασφάλειας και του Μανιαδάκη το εμφανίζει ως χτύπημα του ίδιου του Ζαχαριάδη στο πρώτο του Γράμμα!!! Αυτό ούτε ο ταξικός εχθρός δεν διανοήθηκε ποτέ να το πράξει.

Η επίθεση κατά του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Όπως αναφέραμε στην αρχή ο Κ. Σκολαρίκος επιτίθεται και στον ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ για τα άρθρα του γράφοντος (Γιώργος Πετρόπουλος- Γ.Π.) που δημοσιευτήκαν στην ιστοσελίδα μας (εδώ, εδώ κι εδώ) απ’ αφορμή την έκδοση του τμήματος ιστορίας της ΚΕ για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στην πραγματικότητα, όπως φαίνεται από το άρθρο του, έχει διαβάσει μόνο το πρώτο άρθρο του γράφοντος για το «Πώς προσδιορίζεται ο χαρακτήρας ενός πολέμου» με βάση τον Μαρξισμό Λενινισμό. Με την ουσία του άρθρου ούτε που καταπιάνεται. Προσπαθεί όμως να απαντήσει στην κατηγορία που απευθύναμε ότι η θεωρία της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ πως ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός από την αρχή ως το τέλος πηγάζει από το νεοτροτσκισμό. Επειδή, όμως ούτε σ’ αυτό το ζήτημα μπορεί να αντιτάξει το παραμικρό το γυρίζει στον… καλαματιανό. Παρά το γεγονός ότι εμείς καμία αναφορά δεν κάναμε στη σημερινή στρατηγική του ΚΚΕ, γιατί δεν ήταν αυτό το θέμα μας, ο Κ. Σκολαρίκος ισχυρίζεται ότι ως νεοτροτσκισμό περιγράφουμε αυτή τη στρατηγική. Γιατί αναφέρεται σε πράγματα που δεν γράψαμε; Προφανώς θα ξέρει κάτι περισσότερο από εμάς για τις πηγές της σημερινής στρατηγικής του ΚΚΕ.

Εκεί βέβαια που αποθεώνει τον παραλογισμό είναι σε τούτο: «Ο νεοτροτσκισμός- γράφει- βρίσκεται μέσα και έξω από το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους, δυνάμεις με τις οποίες επιδιώκουν συμπράξεις οι του ‘‘Εργατικού Αγώνα’’, ενώ με στελέχη του κάνουν και κοινές εμφανίσεις – ομιλίες». Μάλιστα. Δηλαδή, όποιος μιλάει σε εκδηλώσεις στις οποίες μιλάνε και νεοτροτσιστές, ανεξαρτήτως του τι λέει, είναι περισσότερο ένοχος για προσχώρηση στο νεοτροτσκισμό από την σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ που επιτίθεται στην ιστορία του κόμματος και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος με επιχειρήματα παρμένα κατευθείαν από τα απομνημονεύματα του Άγι Στίνα. Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά!!!

Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στις «Σκολαρίκειες» ανοησίες της σημερινής ηγεσίας του κόμματος. Δεν έχει νόημα. Όταν μας απαντήσουν σ’ αυτά που τους γράφουμε, όταν θα εγκαταλείψουν το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε», τις διαστρεβλώσεις και τις συκοφαντίες θα τους ανταπαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε πάντα: με επιχειρήματα και με ντοκουμέντα.

Αντί επιλόγου

Αντί επιλόγου, όμως, θα κάνουμε μερικές επισημάνσεις.

Στο ζήτημα που θέτει ο Κ. Σκολαρίκος για την οδηγία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (8/9/1939) έχουμε δώσει όλα τα στοιχεία για τις κακοποιήσεις που κάνει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ στο τρίτο κατά σειρά άρθρο μας. Προφανώς δεν το διάβασε. Όταν το διαβάσει να έρθει να μας τα ξαναπεί. Η οδηγία ήρθε μετά το σύμφωνο «Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ», όπως ισχυρίζεται, ή μετά την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου;

Στον ισχυρισμό του ότι «για μια σειρά χρόνια, ο χαρακτήρας της επανάστασης στην Ελλάδα οριζόταν ως σοσιαλιστικός και πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο όριζαν και οι αποφάσεις της ΚΔ» έχουμε απαντήσει πριν από 15 μήνες στο άρθρο μας «Ο πλαστογράφος της ιστορίας του ΚΚΕ Μ. Μαΐλης».

Στο ερώτημά του, προς τον γράφοντα, «πού βρήκε στο βιβλίο την εκτίμηση ότι το 7ο Συνέδριο δεν όρισε τον πόλεμο ως ιμπεριαλιστικό;», η απάντηση είναι απλή: Στη σελίδα 26 του πονήματος του ιστορικού τμήματος διαβάζουμε ότι η Κομμουνιστική Διεθνής με το 7ο Συνέδριο της το 1935 «διαμόρφωσε στρατηγική που προσανατόλιζε τα ΚΚ στη σύμπραξη με τη μία ιμπεριαλιστική πλευρά, τη λεγόμενη δημοκρατική, εναντίον της άλλης, της φασιστικής. Εκ των πραγμάτων η νέα στρατηγική της ΚΔ ωθούσε να διεξάγεται η πάλη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος υπό ξένη σημαία». Επίσης, στις σελίδες 32- 33 του πονήματος οι φωστήρες της ηγεσίας γράφουν: «Στις 8 Σεπτέμβρη 1939, δηλαδή 15 μέρες μετά την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ, η ΚΔ τροποποίησε τη γραμμή της και υιοθέτησε την παρακάτω θέση για τον πόλεμο, στην Οδηγία της που υπογραφόταν από τον Γκ. Ντιμιτρόφ: ‘‘Ο παρών πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και άδικος, για τον οποίο είναι εξίσου υπεύθυνη η αστική τάξη όλων των εμπολέμων κρατών…’’. Στην παραπάνω Οδηγία είναι φανερή η στροφή που γινόταν στη γραμμή της ΚΔ, σε σχέση με την από το 1935 θέση της για το χαρακτήρα του πολέμου, ο οποίος χαρακτηριζόταν ιμπεριαλιστικός μετά τη σύναψη του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μόλοτοφ». Χρειάζονται κι άλλες αποδείξεις; Συνήθως οι αποδείξεις έχουν αξία εκεί που υπάρχει ακόμα ντροπή.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία

Προεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ευρύτερη ρεφορμιστική Αριστερά διατυμπάνιζαν τη δυνατότητα της «αριστερής» κυβέρνησης ν’ αλλάζει ριζικά τη χώρα και ειρωνεύονταν τη μαρξιστική κριτική ως «παλαιολιθική». Βέβαια, οι περισσότεροι και τότε γνώριζαν και τώρα γνωρίζουν ότι χωρίς ρήξη με το σύστημα σ’ ένα μείγμα διαχείρισής του θα αρκεστούν με προεξάρχουσα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, που αποτελεί νομοτελειακή επιλογή του κεφαλαίου στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

Στον κολοφώνα της δημοκοπίας η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επαγγελλόταν ότι το ζήτημα του χρέους θα λυνόταν με ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη, συμμαχία του Νότου και παρεμφερή φληναφήματα. Η παραγνώριση της υπερεξουσίας του κεφαλαίου, διεθνούς και εθνικού (δευτερευόντως), η ιδεαλιστική απολυτοποίηση της πολιτικής έναντι της οικονομίας, που θα παραμέριζε τα δυσθεόρατα εμπόδια, δεν έπειθε παρά τους ορυμαγδούς της ούτε τον χιλιοπροδομένο λαό μας, που απλώς αναζητούσε μια αχτίδα φωτός στο σκοτάδι των μνημονίων. Αυτή την ελάχιστη ελπίδα εξέφρασε χαρακτηριστικά το λαϊκό μότο: «Και το ένα δέκατο να κάνετε από όσα υπόσχεστε, θα είμαστε ευχαριστημένοι»! Αλλά και αυτό το «ένα δέκατο» απομακρύνεται, οι επιπτώσεις των μνημονίων θα μας καταδυναστεύουν, αφού αποτελούν στρατηγικές αναδιαρθρώσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ενώ οι ελαφρύνσεις, όταν και όσο υπάρξουν, θα συνοδεύονται και από νέες επιβαρύνσεις, που θα επιβάλει το νέο, αναπόφευκτο, όπως φαίνεται μνημόνιο, που θα συναφθεί τον Ιούνιο…

Η επίκληση του σκληρού πυρήνα του κράτους για τα ανυπέρβλητα όρια που θέτει ακόμη και σε απλές ρυθμίσεις σε μεγάλο βαθμό γίνεται εκ του πονηρού, για να δικαιολογηθεί η αδυναμία της μεταρρυθμιστικής ορμής ακόμη και στις «πρώτες εκατόν ημέρες» που αποτελεί κλαστικό πλέον γνώρισμα της διαχειριστικής πολιτικής, για να υπάρξει μια δέσμη αλλαγών ικανή να προδιαθέσει θετικά για ένα διάστημα τουλάχιστον τις μάζες. Αλλά η σκληρότητα του κράτους και γενικότερα της πολιτικής εξουσίας του ολοκληρωτικού ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και του «μισοκράτους» των Βρυξελλών αποτελούν πραγματικότητα και όχι απλό άλλοθι αβελτηρίας. Όταν, για παράδειγμα, ο υπουργός Υγείας εξανίσταται για την αδυναμία αλλαγής διοικητών νοσοκομείων δεν ψεύδεται υποχρεωτικά. Το ίδιο ισχύει και για τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την ανεξέλεγκτη δράση της αστυνομίας στις Σκουριές. Και αυτή η αδυναμία δεν θα είναι παροδική, αλλά διαρκής για όποιον επιλέγει την κυβερνητική διαχείριση και όχι τη σύγκρουση και τη ρήξη με το σύστημα, για να υπάρξουν έτσι προωθητικές κατακτήσεις με ολοκλήρωσή τους στην επανάσταση.

popova1Το ζήτημα της εξουσίας δεν λύνεται με εκλογές

Γιατί η αστική θεωρία, αλλά και η μικροαστική ρεφορμιστική που επαγγέλλεται την κοινωνική αλλαγή, αδυνατούν να διατυπώσουν μια ριζοσπαστική θεωρία του κράτους; Όχι κυρίως λόγω γνωστικών ή λογικών αδυναμιών, αλλά κυρίως λόγω των ταξικών περιορισμών του γνωστικού ορίζοντά τους. Την αστική και μικροαστική σκέψη κυριαρχεί η θετικισμός, δηλαδή η απολυτοποίηση του θετικού, του υπάρχοντος, άρα και η αλλαγή του, το αρνητικό περιορίζεται στη βελτίωση του υπάρχοντος απ’ τις παθογένειές του, δεν οδηγεί στην ανατροπή του.

Η πρόβλεψη του Μαρξ για την επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού επαληθεύτηκε σε περιορισμένο χώρο (σε ορισμένες χώρες) και χρόνο (περιορισμένη διάρκεια). Απεναντίας, η αστική και μικροαστική θεωρία και πολιτική (ακόμη κι όταν αυτοαποκαλείται μαρξιστική) στην καλύτερη περίπτωση βελτιώνουν το σύστημα απλώς δεν παράγουν μια ανώτερη κοινωνία. Αλλά οι εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού και οι αναπόφευκτες κρίσεις του καθιστούν παροδικές και αυτές τις βελτιώσεις, οδηγούν σε επιδείνωση οικονομική, κοινωνική πολιτική, ηθική. Ο θετικισμός δεν εμβαθύνει στο κοινωνικό υπάρχον και στις αντιθέσεις του. Μένει στο φαίνεσθαι και σε δευτερεύουσες αντιθέσεις. Τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές σχέσεις δεν τις προσδιορίζει με το κριτήριο της ταξικής αντιθετικότητας, τις αναγνωρίζει ως σχέσεις πραγμάτων (φετιχισμός). Το κράτος δεν θεωρείται όργανο, με σχετικό αυτοτέλεια, της αστικής τάξης, για να εμπεδώνει την εξωοικονομική και την οικονομική κυριαρχία της, αλλά «πράγμα» που δύναται να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν απ’ τον πολιτικά κυρίαρχο (αστικός πλουραλισμός – εργαλειακή θεωρία). Κατ’ εξοχήν μορφή φετιχιστικού κράτους αποτελεί η αστική δημοκρατία: Η υποτιθέμενη λαϊκή κυριαρχία μέσω γενικών εκλογών, ο πολυκομματισμός, η ανάδειξη κυβέρνησης απ’ την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η διάκριση των εξουσιών, η ισότητα έναντι του αστικού δικαίου (κράτος δικαίου).

Στην πραγματικότητα, η αστική δημοκρατία είναι μορφή δικτατορίας της αστικής τάξης. Το αστικό κράτος θεμελιώνεται στη διχοτόμηση της ανθρώπινης πραγματικότητας σε πολίτη και ιδιώτη. Ως ιδιώτης ο άνθρωπος δεν έχει συμμετοχή στη δημόσια ζωή, ως πολίτης συμμετέχει σ’ αυτήν στοιχειωδώς με τις βουλευτικές εκλογές, ενώ η βούλησή του αλλοιώνεται με τους νοθευτικούς τρόπους διεξαγωγής τους και την αναντιστοιχία, κατά κανόνα, της διακυβέρνησης προς τη λαϊκή εντολή.

Η ανάλυση του πολιτειακού συστήματος της αστικής δημοκρατίας ιδιαίτερα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό της ως κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Αυτός ο χαρακτήρας της αστικής δημοκρατίας επιβεβαιώνεται και απ’ τον αποκλεισμό στη διαχείρισή της δυνάμεων αντιπάλων του συστήματος ή απλώς αφερέγγυων. Αυτός ο αποκλεισμός συντελείται με τους αντιδημοκρατικούς όρους των εκλογών, την κινδυνολογία, τον πόλεμο των ΜΜΕ, την ακατάσχετη δημαγωγία. Αλλά αν μια ανεπιθύμητη δύναμη περάσει απ’ αυτά τα φίλτρα αλώβητη και καταλάβει την κυβερνητική εξουσία, τότε θ’ ακολουθήσει πολύπλευρη συστηματική υπονόμευση και τελικά ανατροπή (Βενεζουέλα, Χιλή, Νικαράγουα κ.ά.). Εξάλλου, ακόμη και για τον ακίνδυνο για το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ είχε εξαπολυθεί προεκλογικά έντονη κινδυνολογία.

Ο θεσμός της κυβέρνησης στην αστική δημοκρατία διευθύνει συνολικά το κράτος και τους μηχανισμούς του. Δημιουργείται η εντύπωση ότι έχει απόλυτη εξουσία επί όλων των μηχανισμών και λειτουργιών του κράτους και συνακόλουθα ότι όποιος κατέχει την κυβερνητική εξουσία κατέχει και την κρατική εξουσία συνολικά. Στην πραγματικότητα, οι κρατικοί θεσμοί έχουν αυτοτέλεια, ιδιαίτερα οι κατασταλτικοί.

Μάλιστα, όταν αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση μια αφερέγγυα δύναμη, οι μηχανισμοί αυτοί στεγανοποιούνται πλήρως και συγκεντρώνουν την πραγματική εξουσία. Η ιστορική εμπειρία είναι αψευδής μάρτυρας αυτής της αλήθειας. Παράλληλα, στο σύγχρονο αστικό κράτος έχει δημιουργηθεί ένα πλήθος «ημικρατικών» οργάνων (ανεξάρτητες αρχές, επιμελητήρια, επιτροπές της Βουλής ή των υπουργείων, όπως το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας, διαιτητικοί θεσμοί) που με την ευρύτερη έννοια εντάσσονται στο κράτος και διευρύνουν την εξουσία του. Τα συστημικά κόμματα που δεν ασκούν κυβερνητική εξουσία, συμμετέχοντας στη Βουλή, αλλά και ως εξωκοινοβουλευτικά, αποτελούν ενεργό παράγοντα της αστικής εξουσίας. Ιδιαίτερα, αν τα κυβερνητικά ηνία αναλάβει αφερέγγυα δύναμη, αναβαθμίζουν το ρόλο τους ως ομάδες πίεσης και υπονόμευσης της κυβέρνησης.

Τμήμα ισχυρό της εξωκρατικής εξουσίας αποτελεί ευρύτατο δίχτυ θεσμών, γεγονός που κύρια ώθησε τον Γκράμσι να διατυπώσει τη θεωρία του πολέμου θέσεων: Ιδιωτικά ΜΜΕ, Εκκλησία, συνδικαλιστική γραφειοκρατία, συνδικάτα, οργανώσεις, παντός είδους σύλλογοι, που τάσσονται υπέρ του συστήματος και του κράτους. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη και οι διεθνείς ενώσεις, όπως η ΕΕ, παρεμβαίνουν συστηματικά και θεσμικά στα κράτη – μέλη τους, επηρεάζουν την πολιτική τους με θεσμούς δανεισμού, «συναπόφασης» ελέγχου και επιτροπείας όπως το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που επιβάλει διαρκή λιτότητα, ελέγχοντας τους προϋπολογισμούς με θεσμούς ελέγχου και επιτροπείας.

Τεράστια και άμεση επίδραση ασκούν στο κράτος τα διεθνή και εθνικά μονοπώλια. Η σχετική αυτοτέλεια του κράτους απ’ το κεφάλαιο έχει σαφώς μειωθεί, όσον αφορά την υπεράσπιση στοιχειωδών συμφερόντων των εργαζομένων απ’ τις απαιτήσεις των κεφαλαίων, όπως και των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, απ’ την εντεινόμενη συγκεντροποίηση των μονοπωλίων. Παράλληλα, όλο και πιο έντονα παρεμβαίνουν στο κράτος τα όργανα των καπιταλιστών (όπως ο ΣΕΒ που τάχτηκε αναφανδόν υπέρ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), ενώ αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός ανώτατων στελεχών των μεγάλων επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν κυβερνητικά και κρατικά αξιώματα. Η μείωση της σχετικής αυτοτέλειας του κράτους συνδυάζεται με την αύξηση του επιτελικού λειτουργικού ρόλου του, ακόμη και στην οικονομία (ρύθμιση μισθών, εισφοροαπαλλαγές και φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, εξασφάλιση αγορών, δάνεια προνομιακά στο κεφάλαιο, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.). Είναι προφανές ότι όποιος θεωρεί ότι το ζήτημα της εξουσίας ισοδυναμεί με απλό κοινοβουλευτικό περίπατο πλανάται και αποπλανά…

Ο Μαρξ γράφοντας την Κριτική του προγράμματος της Γκότα άσκησε σκληρή κριτική στον Φ. Λασσάλ για τις μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις του με τον Μπίσμαρκ, που αποσκοπούσαν στην αποδοχή του αστικού κράτους και του αστικού θεσμικού πλαισίου απ’ την εργατική τάξη. Η κριτική ισχύει και για τα σημερινά ανάλογα…

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 11.4.2015

Ετικέτες

DSCN0031.jpg

Μπανάσιος Απόστολος:

Ο απαράδεκτος διαχωρισμός λόγω επικινδυνότητας του καιρού μεταξύ ενός επιβατηγού οχηματαγωγού πλοίου και ενός πλοίου τύπου RORO έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, με άμεσους κινδύνους της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των εργαζομένων αυτών των πλοίων.

Τα πρόσφατα κρούσματα στα πλοία "ΤΑΛΟΣ" και "ΠΕΛΑΓΙΤΗΣ" τύπου RORO έδειξαν σαφέστατα πως χρειάζεται άμεσα να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση η οποία δεν δίνει την δυνατότητα στις υπηρεσίες του ΥΝΑ και των τοπικών λιμεναρχείων στην λήψη της απόφασης για απαγόρευση του απόπλου του πλοίου λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών και το αφήνει στην κρίση της εταιρείας και του Πλοιάρχου.

Η ΠΕΝΕΝ έχοντας πλήρη επίγνωση των γεγονότων λόγω και της πληρέστερης ενημέρωσης από τα μέλη της τα οποία απασχολούνται επαγγελματικά σε τέτοιου είδους πλοία διαπιστώνει πως οι μειώσεις των οργανικών συνθέσεων μέσω των Υπουργικών αποφάσεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις αγνόησαν επιδεικτικά τον παράγοντα άνθρωπο - ναυτεργάτη ωφελώντας οικονομικά τις εφοπλιστικές εταιρίες οι οποίες απαιτούσαν την μείωση των οργανικών συνθέσεων κυρίως όμως στον χώρο του καταστρώματος αφού απαλλάχθηκαν από 4-5 θέσεις εργασίας σε κάθε πλοίο.

Από την νέα ηγεσία του ΥΝΑ και κυρίως από τον αναπληρωτή Υπουργό κ. Θ. Δρίτσα ζητάμε να επανεξετάσουν το σοβαρό ζήτημα που αφορά τα δύο θέματα που αναφέραμε (απαγόρευση απόπλου, αύξηση των οργανικών συνθέσεων) για τα πλοία τύπου RORO αποκαθιστώντας την νομιμότητα και όχι τον διαχωρισμό στην ομαλή λειτουργία του πλοίου, σεβόμενοι κυρίως την ανθρώπινη ζωή και ακεραιότητα των Ναυτεργατών και παράλληλα η αποκατάσταση της οργανικής σύνθεσης που θα καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες των πλοίων αυτών και η οποία δεν θα δημιουργεί συνθήκες υπερεργασίας και εντατικοποίησης.

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή